Eye dialect

Sa literatura, ang eye dialect ay "ang paggamit ng mga di-standard na pagbaybay para ipahiwatig na kolokyal, diyalektal, o di-edukado ang paraan ng pagsasalita ng isang karakter, kadalasan para sa komik na epekto." Binyag ni George Philip Krapp ang termino sa The English Language in America (1925), at makitid ang istriktong kahulugang iginuhit niya: ang mga muling pagbaybay, bloo para sa blue, enuff para sa enough, ay kumakatawan sa mga standard na bigkas, kaya ang konbensyong sinasalungat ay ng mata, hindi ng tainga. Madalas pinalapad ang termino para masakop din ang mga bigkas na pagbaybay, dat para sa tunay na di-standard na that, pero pinapanatili ng artikulo ang distinksyon, dahil magkaibang kontrata sa mambabasa ang marka sa pahina at ang tunog sa tainga.

Papunta ang mga halimbawa ng artikulo mula kay Jo sa Bleak House ni Dickens (wos, sed, wuns) hanggang sa Li'l Abner ni Al Capp, at sa YgUDuh ni E. E. Cummings, na magkakatuwiran lang kapag binasa nang malakas. Kasing linang ng device ang mga babala: sinasabi ng mga kritiko kabilang si Denis R. Preston na nanliliit ang mga ganitong pagbaybay sa tagapagsalita, na gumagawa sa karakter na mukhang bastos o di-edukado sa halip na rehiyonal, at ang tuloy-tuloy na muling pagbaybay ay kayang gawing hindi mabasa ang pananalita ng karakter. Para sa mga nobelista, ang gumaganang disiplina ay banayad na kamay: markahan ang ritmo at rehistro sa ilang mabibigat na salita, at hayaan ang free indirect discourse o ang payak na sintaks ang bitbit ang iba, na pinananatili ang talino ng karakter sa mga pangungusap sa halip na sa pagbaybay.