Head-hopping

Ang head-hopping ay hindi-markang paglundag sa gitna ng eksena sa pagitan ng mga isipan ng karakter: nagsisimula ang salaysay sa loob ng ulo ng iisang karakter, kung ano ang kinatatakutan niya, napapansin at hinuhulaan, at dumudulas nang walang scene break sa ulo ng ibang karakter sa parehong tuloy-tuloy na eksena. Nababasa itong error dahil pinatayuan na ng mambabasa ang iisang point of view tapos bigla na lang niyang naramdang kumilos ang sahig; nawawala ang sagot sa mga tanong ng eksena, kung kanino ito at kaninong paghatol ang kayang pagkatiwalaan.

Mahalaga ang distinksyon sa omniscient narration at kalimitang nalilipasan. Ang tunay na omniscient narrator ay iisang tuloy-tuloy at marunong-ng-lahat na boses na bumibisita sa bawat isipan nang may magkasing-awtoridad; ang head-hopping ay limited na salaysay, isinusulat nang malalim sa iisang perspektibo, na tumatalon nang wala ang paninindigang iyon ng tagasalaysay. Ang praktikal na pagsubok: kayang ituro mo ba ang tagasalaysay. Ang karaniwang tagadala ay mga pandiwang pandama na nakakabit sa maling karakter at mga reaction shot sa gitna ng diyalogong nag-uulat kung ano ang iniisip ng saradong karakter. Ang mga ayos: ideklara ang may-ari ng bawat eksena, putulin nang tapat ang eksena kapag tunay na kailangan ng ibang viewpoint, gawing kilos na nababasa ang ibang mga isipan, o mag-commit nang buo sa omniscient kung iyon ang libro. Ang pagro-rotate ng viewpoint kada kabanata, na may markang pangalan ng karakter, ay hindi head-hopping; ang hindi-markang paglundag sa gitna ng eksena iyon. Ang buong pagtrato ay nasa gabay sa head-hopping, at ang paninindigang nilalabag ay sakop ng point of view at salaysay sa third person.