Monologo

Ang monologo ay "isang talumpating inilalahad ng iisang karakter, kadalasang para iboses nang malakas ang kanyang mga iniisip", mula sa Griyegong monólogos, mónos ("nag-iisa") plus lógos ("pananalita"). Inuuri ng artikulo ang mga uri: ang dramatic monologue ay "isang karakter na nagsasalita sa isa pang karakter", ang active monologue ay gumagamit ng pananalita para habulin ang malinaw na layunin, at ang narrative monologue ay nagkukuwento at karaniwang makikilala sa past tense nito. Ang mga interior monologue ay "may kasamang pag-externalize ng karakter sa kanyang mga iniisip para saksihan ng audience ang mga karanasan na kung hindi ay panloob lang". Magkakaiba ang mga kalapit: ang soliloquy ay nauugnay ang mga iniisip sa sarili at sa audience "nang walang pakikipag-usap sa kahit sinong ibang karakter", at mas maikli ang aside at hindi naririnig ng ibang karakter. Binabaligtad pa ng kasaysayan ng artikulo ang karaniwang palagay: "mula sa monologo nag-evolve ang dialogue".

Sa prosa, ang pinakamaingay na mukha ng pinili sa point of view ang interior monologue, at ang nakasulat at walang-tag na pinsan nito ay ang free indirect discourse.