Pathetic fallacy

Ang pathetic fallacy ay "ang pagpapatungkol ng damdamin at gawi ng tao sa mga bagay sa kalikasang hindi tao," na inilalatag ng artikulo bilang "isang uri ng personipikasyon na nagaganap sa makatang mga paglalarawan": mga ulap na tila masungit, mga dahon na sumasayaw, mga bato na tila walang pakialam. Binuo ni John Ruskin ang termino sa ikatlong volume ng Modern Painters (1856); ang orihinal niyang depinisyon ay "emosyonal na kasinungalingan," noong nangangahulugan lamang ng "kasinungalingan" ang "fallacy" at nangangahulugang "emosyonal" ang "pathetic." Ang kanyang gloss sa "the cruel, crawling foam" ang klasikong tala: "Ang bula ay hindi malupit, at hindi rin ito gumagapang." Ang Maud ni Tennyson ang binigyan niya ng markang "exquisite."

Para sa nobelista, ito ang setting na gumagawa ng emosyonal na trabaho, ang panahon bilang salamin ng isip: pinapatawad ni Ruskin ang figura "hangga't nakikita nating ang damdamin ay totoo," at ang panganib ang mekanikal na uri, ang ulan sa bawat lamay. Ito ang personipikasyon na pinaliit sa kalikasan lamang, at ang paulit-ulit na pattern ng panahon ay nagiging motif at mood.