Objective correlative (ခံစားချက်ရဲ့ ပြင်ပ ကိုယ်စားပြု ဖော်မြူလာ)

Objective correlative ဆိုတာ "စိတ်ခံစားချက်တွေကို စနစ်တကျ ကိုယ်စားပြုတဲ့ အရာတွေ (သို့) ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ အုပ်စု" ပါ။ Washington Allston က ဒီဝေါဟာရကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး T. S. Eliot က သူ့ကို "Hamlet and His Problems" (၁၉၁၉) ဆောင်းပါးထဲမှာ "တောင်းပန်စရာမလိုဘဲ" မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီနေရာမှာ သူက အနုပညာမှာ စိတ်ခံစားချက်ကို ဖော်ပြဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက "အရာဝတ္ထုတွေရဲ့ အစုတစ်ခု၊ အခြေအနေတစ်ခု၊ ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ အစဉ်တစ်ခုက အဲ့ဒီ စိတ်ခံစားချက် တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဖော်မြူလာ ဖြစ်လာမယ့်" အရာကို "ရှာတွေ့ခြင်း" သာ ဖြစ်တယ်လို့ ငြင်းခုံတယ်၊ ဒါဆို ပြင်ပ အချက်အလက်တွေ ပေးလိုက်တာနဲ့ "စိတ်ခံစားချက်က ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်ခံရတယ်" တဲ့။ သူ့ စမ်းသပ် ဥပမာကတော့ Hamletပါ၊ "အနုပညာဆိုင်ရာ ကျရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်တယ် မှာပါ"၊ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က ပြဇာတ်ရဲ့ အချက်အလက်တွေထက် ကျော်လွန်နေလို့ပါ၊ Lady Macbeth ရဲ့ "စိတ်ခံစားချက်နဲ့ ပြင်ပ အချက်အလက်တွေရဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ညီညွတ်မှု" နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။ နောက်ပိုင်း ဝေဖန်ရေးသမားတွေကတော့ ဖော်မြူလာ တစ်ခုတည်းက စိတ်ခံစားချက် တစ်ခုကိုသာ လှုံ့ဆော်ပြီး အခြားတစ်ခုကို လုံးဝ မလှုံ့ဆော်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သံသယ ရှိကြတယ်။

စာရေးသူအတွက် ဒီဝေါဟာရက အလုပ်အကိုင် ဖော်ပြချက် ပါတဲ့ Imagery (ခံစားမှုဆိုင်ရာ ရုပ်ပုံ ဖန်တီးမှု)ပါ: အရာဝတ္ထုတွေ၊ အခြေအနေ၊ အခန်းကိုယ်တိုင်ကို တည်ဆောက်ပြီး ခံစားချက်ကို သူတို့လက်ထဲမှာ သယ်ဆောင်စေပါ။ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ရောက်လာတဲ့ correlative တစ်ခုက Symbol (သင်္ကေတ)နဲ့ Motif (ထပ်ပေါ်လာတဲ့ အကြောင်းအရာ)အဖြစ် ခိုင်မာသွားတယ်။