Tragicomedy (ဝမ်းနည်းရွှင်လန်း ပူးတွဲဇာတ်လမ်း)

Tragicomedy (ဝမ်းနည်းရွှင်လန်း ပူးတွဲဇာတ်လမ်း) ကတော့ ဝမ်းနည်းစရာနဲ့ ရယ်စရာ ပုံစံ နှစ်မျိုးလုံးရဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေကို ရောစပ်ထားတဲ့ စာပေ အမျိုးအစားတစ်ခုပါ: စိတ်ခံစားချက်ကို ပို့ပါးသွားစေဖို့ ဟာသ အစိတ်အပိုင်း လုံလောက်စွာ ပါဝင်တဲ့ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်လမ်း (သို့) ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ ဆီးရီးယား ဇာတ်လမ်းပါ။ Plautus က Amphitryon ရဲ့ နိဒါန်းစာမှာ နတ်ဘုရားတွေ၊ ဘုရင်တွေနဲ့ ကျွန်တစ်ယောက် ဟာသဇာတ်လမ်း တစ်ခုတည်းကို မျှဝေထားလို့ဆိုပြီး စတူးပြုံးရယ်ပြီး ဒီအသုံးအနှုန်းကို စတင် သုံးစွဲခဲ့တယ်၊ ရီနေဆန်းခေတ်ကလည်း ဒါကို စည်းမျဉ်းချုပ် အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့တယ်၊ John Fletcher က ဒါက "အသက်ဆုံးရှုံးမှု မပါဘူး" (wants deaths) ဒါပေမယ့် သေဆုံးမှုနဲ့ နီးကပ်နေတဲ့ ဇာတ်လမ်းလို့ သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး Shakespeare ရဲ့ နောက်ပိုင်း ရိုမန့်တစ် ဇာတ်လမ်းတွေကလည်း ဒီသတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ၂၀ ရာစုမှာတော့ ဒီပုံစံက ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်: Friedrich Dürrenmatt က tragicomedy ကို ဒီရာစုရဲ့ မဖြစ်မနေ ဖြစ်လာမဲ့ အမျိုးအစားလို့ ခေါ်ခဲ့ပြီး၊ Beckett၊ Pinter နဲ့ Stoppard တို့ရဲ့ လက်ရာတွေကတစ်ဆင့် စစ်ပွဲနောက်ပိုင်း ဗြိတိသျှ ပြဇာတ်လောကမှာ ပွင့်ပွင့်ကျယ်ကျယ် ပေါက်ဖော်ခဲ့တယ်။

ဝတ္ထုနဲ့ ဝက်ဘ်ဇာတ်လမ်းတွဲ ရေးသူတွေအတွက်တော့ tragicomedy ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ နာမည်တပ်ထားရမဲ့ အသံနေအထားဆိုင်ရာ စာချုပ်တစ်ခုပါ: စာဖတ်သူက အခန်းတစ်ခုတည်းထဲမှာတင် ရယ်ခွင့်နဲ့ နာကျင်ခွင့် နှစ်မျိုးလုံး ရရှိရတယ်၊ ဒါက ကရုဏာသုတ် (Tragedy)ရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို Comedy (ဟာသဇာတ်လမ်း)ရဲ့ အချိန်အချက်နဲ့ ပြောပြထားတာပါ။ အသံနေအထား အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲပေးမှုကလည်း ဇာတ်လမ်းတွဲရှည်ကြီးတစ်ခု အသံတစ်မျိုးတည်းနဲ့ ပြားသွားစေတာကနေ ကာကွယ်ပေးတယ်။