Dystopian ဝတ္ထုကို ဘယ်လိုရေးမလဲ: ငြင်းခုံချက် ပေးတဲ့ နေရာခင်း

သင်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မှားယွင်းနေတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ချင်တယ်၊ သင့် စာအုပ်က dystopian စာပေ ဖြစ်မဖြစ်ကို ဆုံးဖြတ်တဲ့ မေးခွန်းကတော့ ဒီ မှားယွင်းနေမှုက ငြင်းခုံချက်တစ်ခု ဖြစ်မဖြစ်ပါ။ Dystopia (ပျက်စီးနေတဲ့ လောက)မှာတော့ ဒီဇိုင်းထုတ်ရန် လုံလောက်အောင် တိကျတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် ရှိတယ်: Wikipedia က "လူတွေက ဒုက္ခိတ၊ လူသားဆန်မှုကင်းစင်ပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်ရတဲ့ မြင်ယောင်ထားတဲ့ ကမ္ဘာ (သို့) လူ့အဖွဲ့အစည်း" လို့ ဖော်ပြပြီး၊ "စာပေ dystopia တွေကို စာရေးဆရာ ရေးသားနေတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထက် သိသိသာသာ ပိုဆိုးတဲ့အဖြစ်နဲ့ မြင်ယောင်ထားတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေ" အဖြစ် သတ်မှတ်တဲ့ ပညာရှင်တွေဖြစ်တဲ့ Gregory Claeys နဲ့ Lyman Tower Sargent တို့ကို ကိုးကားပြတယ်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းက ဇာတ်အခြေခံပါ။ သူ့အကြောင်းကို ငြင်းခုံတာက ဇာတ်လမ်းပါ၊ အောက်မှာ ရေးထားတာ အားလုံးက ဒီ ငြင်းခုံချက်ကိုပဲ ဝန်းရံ ဆောင်ရွက်ကြတယ်။

Dystopian စာပေ ဆိုတာ ဘာလဲ

အမျိုးအစားရဲ့ အခြေခံချက် လက်ရာတွေက သူ့ ကိရိယာ သုံးမျိုးကို ချမှတ်ပေးခဲ့တယ်။ Yevgeny Zamyatin ရဲ့ We (၁၉၂၁) က သူ့ နိုင်ငံသားတွေကို အမှတ်စဉ်တွေနဲ့ ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပုဂ္ဂလိက အချိန်တွေကို အချိန်ဇယား စီမံတယ်: လူတွေကို "နာမည်တွေ အစား အမှတ်စဉ်တွေနဲ့သာ" ရည်ညွှန်းတယ်။ Aldous Huxley ရဲ့ Brave New World (၁၉၃၂) က မွေးဖွားခင်းကတည်းက သတ်မှတ်ချထားတဲ့ အဆင့်အတန်းစနစ်နဲ့ ခံစားမှုတွေနဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ဝယ်ယူတယ်။ George Orwell ရဲ့ Nineteen Eighty-Four (၁၉၄၉) က စောင့်ကြည့်မှု နိုင်ငံနဲ့ သဘောမတူညီမှုကို မတွေးမိနိုင်အောင် ဒီဇိုင်းချထားတဲ့ ဘာသာစကားကို ထည့်ပေးတယ်။ ဖိအားပေးခြင်းနဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ သက်တောင့်သက်သာပေးခြင်းနဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ အမှန်တရားနဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်း: ခေတ်ပြိုင် dystopia တစ်ခုက ဘယ်ကိရိယာကို ဘယ်လောက် လှည့်မလဲဆိုတာကို ရွေးချယ်တယ်။ အမျိုးအစားရဲ့ ခေတ်သစ် လှိုင်းကတော့ အသက်အရွယ် ငယ်တယ်။ Wikipedia က "၂၀၁၀ ပြည့်လွန် နှစ်တွေမှာ ရေပန်းစားတဲ့ dystopian လူငယ် စာပေနဲ့ အောင်မြင်မှုကြီး ရုပ်ရှင်တွေရဲ့ လှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ်" လို့ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ သူ့ အလယ်ဗဟိုမှာ Suzanne Collins ရဲ့ The Hunger Games ရှိတယ်၊ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ် စာပေ (young adult fiction)ကလည်း ဒီနေ့အထိ ဒီပုံစံရဲ့ အဓိက အိုးအိမ်တွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။

ရေးဖို့ မစခင် နယ်နိမိတ်တစ်ခုက အရေးကြီးတယ်။ Wikipedia က ဒါကို တိုက်ရိုက် ပြောတယ်: "အချို့ တူညီချက်တွေ ရှိပေမယ့်၊ dystopian စာပေက ကမ္ဘာပျက်ပြီးလူကျန် စာပေနဲ့ ခြားနေတယ်၊ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလည်း dystopia ဖြစ်နေမည်ဟု မဟုတ်ဘူး။" လည်ပတ်နေဆဲ စနစ်တစ်ခုက သူ့ လူတွေကို ကြိတ်ချေနေတယ်ဆိုရင် dystopia ပါ၊ စနစ်က အရင်ကတည်းက ပြိုကျပြီးသား ကမ္ဘာကတော့ ကမ္ဘာပျက်ပြီးလူကျန် စာပေပါ၊ ကမ္ဘာပျက်ပြီးလူကျန် စာပေကို ဘယ်လိုရေးမလဲထဲမှာ သီးသန့် လွှမ်းခြုံထားတယ်။ Dystopia တစ်ခုမှာ ရထားတွေက ဆက်လည်ပတ်နေဆဲပါ။ ဒါကအတိအကျ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ အချက်ပါ။

Dystopian စာဖတ်သူရဲ့ စာချုပ်

စာဖတ်သူတွေက တစ်ပြိုင်တည်း အချက်နှစ်ခုအတွက် ရောက်လာကြတယ်: ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဝေဖန်မှုပါ။ အရင်ဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုပါ။ Dystopian ကမ္ဘာက သူ့ နိုင်ငံသားတွေက "လူသားဆန်မှုကင်းစင်တဲ့ အခြေအနေမှာ နေရတယ်၊ မြဲမြဲ စောင့်ကြည့်ခံနေရတယ် (သို့) အပြင်ဘက် ကမ္ဘာကို ကြောက်ရွံ့နေရတယ်" ဆိုတဲ့ ကမ္ဘာပါ၊ အတတ်ပညာ လမ်းညွှန်တွေကလည်း မသက်မသာ ဖြစ်မှုက ဒီအမျိုးအစားရဲ့ ထုတ်ကုန်ပါလို့ သဘောတူကြတယ်: "Dystopian စာပေက သာယာနားပျော်စရာ အတွက် မရည်ရွယ်ဘူး!" လို့ တစ်ခုက ထားပါတယ်။ ဝေဖန်မှုကတော့ သူ့နဲ့အတူ ပြေးတယ်။ Wikipedia က dystopia တွေကို "ခေတ်ပြိုင် လူမှုနိုင်ငံရေး တကယ့် အခြေအနေတွေကို များသောအားဖြင့် ပြန်ပြပြီး လိုအပ်တဲ့ လူမှုရေး ပြောင်းလဲမှုအတွက် သတိပေးချက်တွေအဖြစ် အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွေကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်တတ်တယ်" လို့ ဖော်ပြတယ်၊ ဒီဇိုင်း စည်းမျဉ်းကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြတယ်: "Dystopia တွေက ရောင်ပြန် ပိုကြီးမားစေတဲ့ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတစ်ခုကတစ်ဆင့် လက်ရှိ ခေတ်ရေစီးကြောင်း၊ လူ့အဖွဲ့အစည်း စံနှုန်း (သို့) နိုင်ငံရေးစနစ်တစ်ခုရဲ့ ဝေဖန်မှုတစ်ခုကို မကြာခဏ တင်ပြတတ်တယ်။" ဘာမှ ဝေဖန်ထားခြင်း မရှိတဲ့ dystopia ကတော့ မှောင်မိုက်တဲ့ နေရာခင်း (setting) တစ်ခုပဲ၊ စာဖတ်သူ စာချုပ်ထဲမှာ ငြင်းခုံချက် ပါဝင်တယ်။

ငြင်းခုံချက်: ဝေဖန်စဉ်းစားတဲ့ anti-utopia ကို ရေးပါ

အမျိုးအစားရဲ့ အစွမ်းဆုံး ကိရိယာက anti-utopia ပါ။ Wikipedia ဆောင်းပါးထဲမှာ ကိုးကားထားတဲ့ Claeys နဲ့ Sargent ရဲ့ အမျိုးအစား ခွဲခြားချက်က dystopia အချို့ကို "utopia သဘောတရား အမျိုးမျိုးကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ကြိုးပမ်းချက်တွေကို ဝေဖန်တဲ့ anti-utopia တွေ" အဖြစ် အမှတ်အသားတပ်တယ်: ကောင်းမွန်တဲ့ ကမ္ဘာအတွက် တကယ့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ယူပြီး လူတွေ ကျိုးကျော်သည်အထိ လည်ပတ်စေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေပါ။ စာတမ်းတူတည်းကလည်း "စိတ်ကူးယဉ် dystopia တွေရဲ့ အခြေခံ နိုင်ငံရေး မူဝါဒတွေက utopian စံနှုန်းတွေပေါ်မှာ များသောအားဖြင့် အခြေခံလေ့ရှိပေမယ့်၊ အနည်းဆုံး အလွန်အမင်း ဆိုးရွားတဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုရဲ့ ဝန်ကြောင့် နေထိုင်သူတွေအတွက် ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ပေးတတ်တယ်" လို့ သတင်းပို့တယ်။ ဒီ အားနည်းချက်က သင့် ဝတ္ထုပါ။ Utopia ကို အရင်ဆုံး ဒီဇိုင်းထုတ်ပါ (Utopia (ကောင်းမွန်တဲ့ လောက)က မိဘ သဘောသဘာဝပါ)၊ ပြီးရင် သူ့ ပြည့်စုံမှုက ချုပ်ကိုင်ထားလို့မရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာပါ။

လက်တွေ့ဘက်ဆိုင်ရာ မေးခွန်းကတော့ အတတ်ပညာ လမ်းညွှန်တွေကနေ လာတယ်: လှုပ်ရှားမှု (သို့) ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ယူပြီး She Writes ရဲ့ ဖော်ပြချက်အတိုင်း "ဒီအရာကို အစွန်းရောက်အောင် ယူသွားရင် ကမ္ဘာက ဘယ်လို ပုံစံ ဖြစ်သွားမလဲ?" လို့ မေးပါ။ ရိုးသားစွာ ငြင်းပယ်လို့ရတဲ့ လက်ရှိ ခေတ်ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စာဖတ်သူတွေက ဝေဖန်မှုက အခြေခံ ရလာတဲ့ အခြေအနေကနေ ထွက်လာလားဆိုတာကို စစ်ဆေးကြလို့ပါ။ ဒီလမ်းညွှန်က ပြောသလိုပဲ "propaganda၊ ဆင်ဆာပြုလုပ်မှုနဲ့ မျိုးဗီဇ သန့်စင်မှုတို့လို တကယ့်ကို ပြဿနာတွေကို မြင်သာအောင် ပြဖို့ ဒီ အစွန်းရောက် အခြေအနေတွေကို ကျွန်မတို့ ဖန်တီးကြတယ်"။

ထိန်းချုပ်မှု ယန္တရားတွေ

Wikipedia က အမျိုးအစားရဲ့ ယန္တရားတွေကို စာရင်းတင်ပြတယ်: "propaganda နဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ နိုင်ငံရေး နည်းလမ်းတွေရဲ့ အသုံးပြုမှုကတစ်ဆင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုထဲက လူတွေအပေါ် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်မှု၊ အချက်အလက်တွေရဲ့ လေးလံတဲ့ ဆင်ဆာပြုလုပ်မှု (သို့) လွတ်လပ်စွာ တွေးခေါ်ခွင့်ကို ငြင်းပယ်မှု၊ မမှီနိုင်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို ကိုးကွယ်မှု၊ ပုဂ္ဂလိက ဇာတ်ကောင်ရဲ့ လုံးဝ ဆုံးရှုံးမှု၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်သမတ်တည်း ဖြစ်နေမှုရဲ့ လေးလံတဲ့ အတင်းအကျပ် စောင့်ကြည့်ခြင်း"။ ဒီစာရင်းကို စစ်ဆေးဇယား မဟုတ်ဘဲ မီနူးတစ်ခုအဖြစ် ယူဆပါ။ ယန္တရား နှစ်ခု (သို့) သုံးခုကို ရွေးပြီး တစ်ခုစီကို အကောင်အထည်ဖော်တဲ့ လက်တွေ့ လက်တံတစ်ခု (ဘယ်သူ စောင့်ကြည့်လဲ၊ ဘယ်သူ ထုတ်လွှင့်လဲ၊ ဘယ်သူ အပြစ်ပေးလဲ)၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းက ယုံကြည်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုနဲ့ သင့် ဇာတ်လမ်းသူရဲကောင်းက ချဲ့ကျယ်စေလို့ရတဲ့ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေးပါ။ ပြီးရင် တီထွင်ထားတဲ့ ကမ္ဘာ တိုင်း တောင်းဆိုတဲ့ အတိုင်း စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးမှတ်ပါ (လောက စည်းမျဉ်းတွေ ရေးမှတ်ခြင်း)၊ ဇာတ်ကွက်က လိုအပ်လို့လို့ ကွေးညှိပေးလိုက်ရတဲ့ ထိန်းချုပ်မှု ယန္တရားတစ်ခုက အမျိုးအစား လည်ပတ်နေတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို အနားယူသွားစေတယ်။

အတတ်ပညာ စည်းကမ်းချက် နှစ်ခုက ယန္တရားကို ဖတ်ရလွယ်အောင် ထားပေးတယ်။ ကမ္ဘာက လုံးဝ ပြောင်းလဲဖို့ မလိုအပ်ဘူး: "အကြောက်ဆုံး dystopia အမျိုးအစားက အားလုံး ပုံမှန်လို့ ထင်ရတဲ့ အမျိုးအစားပါ" လို့ She Writes က သတင်းပို့တယ်၊ အနီးစပ် အသိအမှတ်ပြုချက်က လုံးဝ တီထွင်မှုထက် ပိုအလုပ်များတယ်။ ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာက လူတွေကတစ်ဆင့် ရောက်လာတယ်: Writer's Digest က "ဇာတ်ကောင် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုတွေကတစ်ဆင့် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း"ကို အကြံပြုတယ်၊ အဲ့ဒါမှာ နေရာခင်းက "ဇာတ်ကောင်တွေ ကမ္ဘာထဲ ရွှေ့လျားသွားကြတုန်း" သဘာဝကျကျ ယိုစိမ့် ဝင်ရောက်လာတယ်၊ စာမူရှည်တွေ မဟုတ်ဘဲ "ကြားလိုက်မိတဲ့ ရေဒီယိုနဲ့ TV အပိုင်းအစတွေ"ကတစ်ဆင့်ပါ။

တစ်ကိုယ်တော်နဲ့ စနစ်အကြား

Dystopian သီအိုရီက၊ Wikipedia အရ၊ အမျိုးအစားရဲ့ "များသောအားဖြင့် အုပ်စုလိုက် ဆန့်ကျင်တဲ့ သဘောသဘာဝ"ကို အလေးပေးတယ်: ဇာတ်လမ်းက အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ အုပ်စုလိုက် တောင်းဆိုမှုကို ချိန်ဆကြည့်တယ်။ သင့် ဇာတ်လမ်းသူရဲကောင်းက ဖိအား အများဆုံး ဖြစ်တဲ့နေရာမှာ ရပ်တည်တယ်၊ အတတ်ပညာ သဘောတူညီချက်အရ သူမကို စနစ်အတွင်းမှာ၊ ယုံကြည်နေ (သို့) လိုက်နာနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ စရေးပါ၊ ဒါမှ ဇာတ်အဝိုင်းက လှည့်ကြည့်ခရီးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ နိုးထခြင်း ဖြစ်လာမယ်။ လူအများသား နည်းလမ်းက အမျိုးအစားရဲ့ ပုံသေ ဇာတ်ကောင် ရွေးချယ်မှုပါ: "ကျွန်မတို့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်က Everyman (သို့) Everywoman တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ စာဖတ်သူတွေကလည်း သူ့နဲ့ ခံစားမိသွားကြမယ်" လို့ She Writes က ရေးတယ်၊ ခံစားမိသွားမှုက နှိပ်စက်ညှဉ်းပမ်းမှုကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဖြစ်စေတဲ့ အရာပါ။ သူမ လိုချင်တာက အမျိုးအစားရဲ့ အင်ဂျင်ပါ: အစမှာတော့ တစ်ကိုယ်တော် နေခွင့်ပေးဖို့၊ အဆုံးမှာတော့ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရဖို့ (ဒီ ရွှေ့လျားမှုက ဇာတ်ကောင် ဇာတ်အဝိုင်း တစ်ခုပါ)။ စနစ်ကိုလည်း မျက်နှာတစ်ခွာ ပေးပါ: စစ်မေးသူ၊ စီမံခန့်ခွဲသူ၊ အစစ်အမှန် ယုံကြည်သူ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီကလည်း ရှည်လျားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် တောင်းဆိုတဲ့ antagonist နဲ့ villain လိုက်မှတ်ခြင်း ခံထိုက်တဲ့ သူတွေပါ။

ဟောပြောခြင်းမပါဘဲ dystopian ဝတ္ထုတစ်ခုကို ဘယ်လို ရေးမလဲ

အမျိုးအစားရဲ့ လက္ခဏာပြ ပျက်စီးမှုက ဟောပြောခြင်း (didacticism) ပါ: စာရေးဆရာက ပြောဖို့ ဇာတ်လမ်း ရပ်သွားတယ်။ ဖြေရှင်းချက်တွေကတော့ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ။ အခြား ဘက်ကို ကောင်းစွာ ငြင်းခုံခိုင်းပါ: Writer's Digest က "သင့် villain (သို့) ပြိုင်ဘက်တွေက သူတို့ လုပ်နေတာရဲ့ တရားဝင်မှုကို ယုံကြည်နေရင် ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိကြမယ်" လို့ အကြံပြုတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ "စင်ကြယ်တဲ့ မကောင်းမှုက လွယ်လွယ်ကူကူ ရှိနေလို့ ပြီးပြီ" ပါ။ Dystopia ကို အလုပ်လုပ်စေပါ: "အရာတွေ အားလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေရန် မလိုဘူး" လို့ လမ်းညွှန်တူတည်းက ဆက်ကပ်တယ်၊ "သင့် dystopia က မှောင်မိုက်နေပေမယ့် အချို့ အရာတွေကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်နိုင်ချင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒီ ရှုပ်ထွေးမှုကို လက်ခံပါ။ တကယ့် ဘဝတစ်ခုလည်း လူတိုင်းအတွက် အားလုံး ဆိုးရွားနေတာ မဟုတ်ဘူး။" အသားပေးချက် လုံးဝမရှိတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံကြည်သွားစေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမြင်ကြေးကိုလည်း တိကျအောင် ချိန်ဆပါ: ဝတ္ထုက "လက်ရှိ တကယ့် ကမ္ဘာကို ပြန်ပြဖို့ မှော်မှန် ကြီးတစ်ချက်" ပါ၊ ဝေးတဲ့ မှန်ကြေး တစ်ချက်ကတော့ "အနည်းဆုံး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကမ္ဘာက ဒီလိုတော့ မဟုတ်ဘူး!" ဆိုတဲ့ စိတ်ကျေနပ်မှုကို မွေးဖြစ်စေတယ်၊ Writer's Digest က သတိပေးထားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါ။ မသေချာရင် ကြေညာချက် မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်ဖော်ပါ: တန်းစီခြင်း၊ ထောက်ပစ္စည်း ကဒ်တစ်ခု၊ မှားယွင်းတဲ့ မေးခွန်းကို မေးတဲ့ ဖောင်တစ်ခုက တရားစွဲချက် စာပိုဒ်တစ်ခုထက် ငြင်းခုံချက်ကို ပိုကောင်းစွာ သယ်ဆောင်ပေးတယ်။ ငြင်းခုံချက်က ဇာတ်ခန်း မဟုတ်ဘဲ စာပေါင်းလိုချင်နေရင် အိမ်နီးချင်း ပုံစံတွေက Allegory (သင်္ကေတနဲ့ ပြောပြတဲ့ ဇာတ်လမ်း) နဲ့ Satire (တင်စားဝေဖန်ခြင်း) တွေပါ၊ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ကစားကြတယ်။

စာအုပ်တွဲတစ်ခုလုံးမှာ dystopia တစ်ခုကို တစ်သမတ်တည်းရှိအောင် ထိန်းခြင်း

Dystopia တစ်ခုက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ စနစ်တစ်ခုပါ၊ ရှည်လျားတဲ့ စာအုပ် (သို့) စာအုပ်တွဲတစ်ခုက သူ့ကိုယ်ကိုယ် ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မျှောက်ပေးတယ်: နိုင်ငံတော်က ဘာသိလဲ၊ ဘယ်သူက ကင်းလွတ်ခွင့် ရလဲ၊ ဒီနှစ်မှာ တရားဝင် လိမ်ညာချက်က ဘာလဲဆိုတာတွေပါ။ ယန္တရားတွေ၊ သူတို့ရဲ့ လက်တွေ့ လက်တံတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ခြွင်းချက်တွေကို အခန်း ၁ ကတည်းက ဇာတ်လမ်းမှတ်တမ်းကျမ်းတစ်ခုထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ပါ၊ စနစ်ကိုလည်း အချိန်ဇယားတစ်ခုနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာစေပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တုံ့ပြန်တဲ့ အုပ်ချုပ်မှုစနစ်က ရပ်တည်နေတဲ့ စနစ်ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းလို့ပါ။ သိပ္ပံ စိတ်ကူးယဉ် လမ်းညွှန်က အနာဂတ်မှာ ချထားတဲ့ dystopia တစ်ခု မျှဝေတဲ့ ခန့်မှန်းတွက်ချက်မှု စည်းကမ်းချက်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ စောင့်ကြည့်မှု-လျှို့ဝှက်ချက် ယန္တရားတွေကတော့ thriller အတတ်ပညာကို ချေးယူတယ်၊ အဲ့ဒီနေရာမှာ ဇာတ်ကောင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ထုတ်ဖော်ချက်တွေက ဘယ်သူက ဘာသိနိုင်လဲဆိုတာကို အတိအကျ ထိန်းချုပ်ထားတယ်။