โมโนลอก (monologue)

โมโนลอกคือ "บทพูดที่ตัวละครคนเดียวนำเสนอ โดยมากเพื่อระบายความคิดของตัวออกมาเป็นเสียงพูด" จากกรีก monólogos, mónos ("โดดเดี่ยว") รวมกับ lógos ("คำพูด") บทความจัดประเภทไว้: โมโนลอกเชิงละครมี "ตัวละครหนึ่งพูดกับตัวละครอีกคนหนึ่ง" โมโนลอกแบบกระตือรือร้นใช้การพูดไล่ตามเป้าหมายที่ชัด ส่วนโมโนลอกแบบเล่าเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งและมักจำได้จากกาลอดีตของมัน โมโนลอกภายใน "มีตัวละครนำความคิดของตัวออกมาภายนอก เพื่อให้ผู้ชมได้เห็นประสบการณ์ที่ปกติอยู่ภายในเป็นหลัก" เพื่อนบ้านใกล้ชิดต่างกัน: โซลิโลควีเล่าความคิดให้ตัวเองกับผู้ชมฟัง "โดยไม่พูดกับตัวละครอื่นใดเลย" และบทพูดแทรก (aside) สั้นกว่าและไม่ถูกได้ยินโดยตัวละครอื่น ประวัติศาสตร์ของบทความยังกลับข้อสมมติทั่วไปด้วย: "บทสนทนาวิวัฒน์มาจากโมโนลอก"

ในร้อยแก้ว โมโนลอกภายในคือใบหน้าที่ดังที่สุดของทางเลือกมุมมองการเล่าเรื่อง และลูกพี่ลูกน้องแบบเขียนไร้คำกำกับของมันคือคำพูดทางอ้อมเสรี