ความเท็จเชิงอารมณ์ (pathetic fallacy)

ความเท็จเชิงอารมณ์คือ "การให้คุณลักษณะอารมณ์และความประพฤติของมนุษย์แก่สิ่งต่าง ๆ ในธรรมชาติที่ไม่ใช่มนุษย์" ซึ่งบทความวางกรอบไว้ว่าเป็น "ชนิดหนึ่งของการอวตารภาพที่เกิดขึ้นในบรรยายแบบกวีนิพนธ์": เมฆที่ดูหน้าบึ้ง ใบไม้ที่เต้นระบำ หินที่ดูเมินเฉย จอห์น รัสคินบัญญัติคำนี้ในเล่มที่สามของ Modern Painters (1856); นิยามดั้งเดิมของเขาคือ "ความเท็จเชิงอารมณ์" ในยุคที่ "fallacy" หมายถึงแค่ "ความเท็จ" และ "pathetic" หมายถึง "อารมณ์" คำอธิบายของเขาเรื่องวลี "the cruel, crawling foam" เป็นโน้ตคลาสสิก: "โฟมไม่โหดร้าย และมันก็ไม่ไต่คลาน" ส่วน Maud ของเทนนิสัน เขาให้เกรดไว้ว่าเป็นตัวอย่างที่ "ประณีตบรรจง"

สำหรับนักเขียนนิยาย มันคือฉากหลังที่ทำงานด้านอารมณ์ อากาศเป็นกระจกสะท้อนจิตใจ: รัสคินอภัยให้อุปกรณ์นี้ "ตราบใดที่เรายังเห็นว่าความรู้สึกนั้นจริง" และความเสี่ยงคือแบบกลไก ฝนตกในงานศพทุกครั้ง มันคือการอวตารภาพที่แคบลงเหลือเฉพาะธรรมชาติ และแพตเทิร์นอากาศที่หมุนกลับมาซ้ำกลายเป็นโมทีฟกับบรรยากาศอารมณ์