Istruktura ng kuwento
Hamartia
Termino ni Aristotle sa pagkakamali o depekto na nagpapabagsak sa bayaning trahiko; galing sa Griyegong nangangahulugang pagmintis ng target.
Ang hamartia ang termino ni Aristotle sa patayang pagkakamali ng trahedya. Galing ang salita sa Griyegong hamartánein, "pagmintis ng target" o "magkamali", at sa kritikang pang-trahedya ay "tumutukoy sa pangunahing depekto o likas na kahinaan ng disposisyon na nagdadala sa isang karakter sa isang (posibleng) pagbagsak". Sa Poetics, ito ang pagkakamaling nagpapagana ng pagbabaligtad, at pag-aari ito ng bayaning mataas ang ranggo na hindi exceptional na mabuti ni kontrabida, para mabasa ang kalamidad bilang sanhi at bunga sa halip na parusa.
Luma ang pagtatalo ng interpretasyon: hamartia ba bilang tragic flaw, moral na kahinaang pinarusahan, gaya ng pagbasa ng neoklasisismo sa Phèdre ni Racine, o bilang tragic error, moral na neutral na pagkakamali mula sa kamangmangan? Si Oedipus, walang alam sa sarili niyang pinagmulan, ang sentral na halimbawa. Para sa mga manunulat, makina ng pagbagsak ang dalawang pagbasa, sa kondisyong sumusunod ang kalamidad sa karakter sa halip na sa aksidente. Ang hamartia ang klasikong ugat ng trahikong character arc, at ang parehong Aristotle na nangailangan nito ang sumaway sa deus ex machina: kailangang kinita ang mga wakas.