Interior monologue

Ang interior monologue ay teknik ng pagharap sa mga iniisip ng karakter mula sa loob: panloob na pananalitang inilalatag nang direkta sa pahina. Ang distinksyon ng artikulo, na kumakatawan sa Oxford Dictionary of Literary Terms: karaniwang magkakapalit ang dalawang termino, pero sa sikolohiya "ang stream of consciousness ang subject matter, samantalang ang interior monologue ang teknik ng pagharap dito." Ang pagkakaiba sa literatura ay disiplina: laging inihaharap ng interior monologue ang mga iniisip ng karakter nang "direkta", pero "hindi kinakailangang haluin ang mga ito sa mga impresyon at persepsyon", "ni hindi kinakailangang lumabag sa mga norm ng gramatika, o lohika"; ang stream of consciousness "ay gumagawa rin ng isa o pareho ng mga bagay na ito." Kinikilala ng artikulo ang "Leutnant Gustl" (1900) ni Arthur Schnitzler bilang maagang buong gamit ng teknik.

Para sa nobelista, ang pagpili ay abot: pinapanatili ng interior monologue ang nababasang interiority sa haba, kung saan nananakit sa mambabasa ang tuloy-tuloy na stream of consciousness, at ang teknik sa third person na humahalo sa boses ng karakter sa salaysay ay ang free indirect discourse. Ang pasalitang pinsan nito ay ang monologo.