Ironiya

Ang ironiya ay "isang pagsasama ng kung ano, sa ibabaw, tila totoo at kung ano ang aktwal o inaasahang totoo." Galing ang salita sa Griyegong eironeia, na pinangalanan ang eiron ng Old Comedy, ang stock character na nagpapanggap na mas maliit ang talino kaysa meron siya at tinatalo ang mayabang na alazon; kay Socrates ni Plato nagkaroon ito ng kahulugang inilaang pagpapanggap na dapat makilala ng nakikinig, at nakatunggak ang Latin na ironia sa toolkit ng mga klasikong rhetorician bago pumasok ang salita sa Ingles noong ika-16 na siglo. Pinalapad muli ito ng panahon ng Romantisismo, kina Friedrich Schlegel at mga German Romantic na trinato ang ironiya bilang metapisikal na pusong paghalinhin ng pagsang-ayon at pagtanggi.

Hinahati ng artikulo ang umbrella sa mga uri. Ang verbal irony ay pahayag na napakalayo ng tunay na kahulugan sa ipinapakita nitong kahulugan, guwang na inilaan ng tagapagsalita. Ang dramatic irony ay nagbibigay sa audience ng impormasyong wala ang mga karakter, na naglalagay sa mga mambabasa sa posisyon ng bentahe, at isang partikular na uri nito ang tragic irony. Ang situational irony ay ginagawang eksaktong kabaligtaran ng makatuwirang inaasahan ang aktwal na kalabasan ng isang pangyayari, habang itinulak pa ng cosmic at romantic irony ang di-pagtutugma, ang tadhana o mismong awtor ang gumagawa ng pagharang. Lumuluma ang depinisyon sa kasikatan: itinatala ng artikulo ang debate sa maling gamit, mula sa tuntunin ni Fowler na hindi dapat magkakapareho ang kahulugan sa ibabaw at ang nakapaloob na kahulugan, hanggang sa kanta ng 1996 na "Ironic" na ginamit na ebidensya na wala nang partikular na kahulugan ang salita. Ang uri na pinaka-kinakapitan ng glosaryong ito ay ang dramatic irony.