Pun

Ang pun, "kilala rin bilang paronomasia," ay "isang anyo ng paglalaro ng salita na sinasamantala ang maraming kahulugan ng isang termino," na ginagawa "para sa pinuplanong katawa-tawa o retorikal na epekto." Inuuri ng artikulo ang mekanismo: ang homophonic na pun ay "gumagamit ng mga pares ng salitang magkakatulad ang tunog (homophone) pero hindi magkasingkahulugan," ang homographic naman ay "sumasamantala sa mga salitang magkakapareho ang baybay (homograph) pero magkakaiba ang kahulugan at tunog," at ang homonymic na pun ay gumagawa ng dalawa nang sabay. Matanda na ang gawi: si Plautus ay "sikat sa kanyang mga pun at laro ng salita," "ginamit ng mga scriba ang pagpupun para ikatawan ang mga salita sa cuneiform" bandang 2500 BC, at si Shakespeare ay "tinatayang gumamit ng mahigit 3,000 pun sa kanyang mga dula," kay Mercutio na namamatay sa "Ask for me tomorrow, and you shall find me a grave man."

Para sa nobelista, ang pun ay karakterisasyon sa pamamagitan ng wit: ang mga karakter na nagpupun ay nagsasaad ng kanilang sarili, at gumagana ang figura sa pamamagitan ng kahulugan kung saan gumagawa ang alliteration at assonance sa pamamagitan ng tunog. Ang kaswal na kamag-anak nito ang double entendre.