Mga mapa ng mundo para sa mga nobelista

Hindi cartography ang mapa ng isang nobela. Pangako ito tungkol sa espasyo. Halos hindi kailanman pinag-aaralan ng mga mambabasa ang mapa mo gaya ng isang manlalakbay; ginagamit nila ito para sagutin nang tahimik, habang tumatakbo ang kuwento, ang tatlong tanong: nasaan ang lahat, gaano kalayo ang pagitan nila, at sino ang kontrol ng ano. Naaangkop ang pagsubok ni Tolkien sa heograpiya kagaya ng sa mga berdeng araw: humahawak ang Secondary World sa pamamagitan ng "inner consistency of reality", at sa lahat ng ibabaw na kayang i-audit ng mambabasa, ang espasyo ang pinakamadali. Hindi nila kayang suriin ang metapisika mo. Kayang tiyakin nilang ang bayang kailangan ng dalawang linggo marating noong nakaraang kabanata ay dalawang araw na lang sa kabanatang ito.

Ano talaga ang gamit ng mapa

Dalawang trabaho, pareho tungkol sa consistency kaysa kagandahan. Una, orientasyon: pagpapayag sa mambabasa na hawakan sa ulo niya ang mga galaw ng kuwento nang hindi muli itong hinihinuha kada kabanata. Pangalawa, lohika ng distansya: ang paghabol, suplay, dagdag na lakas, pagkatapon at pagliligtas ay lahat kumukuha ng tensyon mula sa gaano kalayo ang mga bagay. Kapag konsistente ang heograpiya, tumatakbo ang mga eksenang iyon sa sariling katiyakan sa espasyo ng mambabasa; kapag nagdrift ito, may tahimik na asterisk ang bawat habulan. Ang mali sa mapa ay continuity error na binayaran mo ng illustrator.

Topology bago heograpiya

Ang kailangan ng nobelista ang graph ng relasyon, hindi ang survey: ano ang naglalaman ng ano, ano ang konektado sa ano, at ano ang nasa pagitan. Sa bawat lugar, compact ang kapaki-pakinabang na record:

1. Pangalan at uri. Bayan, lungsod, gubat, guho, institusyon. Sinasabi sa mambabasa ng uri ang aasahan bago pa bumagsak ang isang salita ng paglalarawan.
2. Lokasyon na magulang. Kung saan ito nakalagay: ang bayan sa kaharian, ang templo sa gubat. Binibigyan ng mga magulang ang mapa ng hiyerarkiya nito.
3. Mga koneksyon. Aling mga lugar ang direktang nakakabit sa alin: mga daan, hangganan, ilog, ruta ng kalakalan. Ito ang aktwal na hugis ng mundo.
4. Mga kabit. Aling mga karakter, faksyon at pangyayari ang nakasabit sa lugar.

Halos walang halaga sa prosa ang eksaktong bearing, mga coastline at sukat. Kung hindi kailanman itinanong ng kuwento kung gaano kalayo ang palibot sa timog na baybayin, hindi story data ang sagot, at ang pagguhit rito nang pino ay karamihang gumagawa ng mga bagay na pagkakasalungatin.

Mga patakaran ng mundo ang distansya

Sa sandaling lumitaw sa pahina ang haba ng isang paglalakbay, canon na ito, at kabilang ito sa mga record mo na parang alinmang patakaran: "Frost Village hanggang kabisera: dalawang linggo sa daang kariton", na may kabanatang nagtatag nito. Nakikihalubilo sa lahat ang oras ng paglalakbay, mula kung gaano kabilis ang daloy ng balita hanggang kung kayang dumating ang saklolo sa oras, na mismong dahilan kung bakit sila unang nag-e-erosyon sa ilalim ng presyon ng deadline. Kung kailangan ng kalaunang kabanata ang mas mabilis na biyahe, hindi iyon maliit na edit; pagbabago ito ng patakarang karapat-dapat ng alinman sa justification antas-eksena (isang bagyong pumupuwersa sa maikling coastal route) o sadyang rebisyon ng record.

I-mapa ang tinatamaan ng kuwento

Totoo at magastos ang bitag ng over-mapping: ang magandang mapa ng kontinente na may animnapung label na lugar, na lima lang dinadalaw ng kuwento. Hindi libre ang hindi nadadalaw na detalye. Nililimitahan nito ang mga sequel, inaanyayahan ang mga kontradiksyon, at gumagastos ng atensyong pang-worldbuilding na malamang kailanganin pa ng limang dinadalaw. Pareho ang disiplina sa ikatlong batas ni Sanderson, pagpapalawak ng umiiral bago magdagdag ng bago: palalimin ang mga lugar sa ruta ng kuwento bago pangalanan ang mga nasa labas nito (mga batas ni Sanderson). Hindi error ang blank na espasyo sa mapa. Puhunan ito.

Lumalaki ang mapa sa harap ng publiko

Isang installment kada ulit ang pagpapakilala ng lugar ng isang serial, kaya buo ang mapa nang live, sa harap ng mga mambabasa. Ang gawing nagpapanatiling tapat dito: itala ang isang lugar sa unang pagbanggit nito, hindi mamaya, na may mga koneksyon nito sa mga umiiral na. Pinipigilan ng iisang gawaing iyon ang dalawang klasikong drift, ang bayang tahimik na gumagalaw, at ang rehiyong nagbabago ng interior layout sa pagitan ng mga pagbisita.

Ang record ang canon; hindi ang seneryo

Panatilihin nang hiwalay sa ulo mo ang dalawang bagay, dahil malugong i-blur ng mga tool ang mga ito. Ang record (mga pangalan, uri, magulang, koneksyon, mga patakarang paglalakbay) ay canon: ang mundo mismo. Anumang rendering nito, kamay-na-guhit na mapa, pininturahan na spread, gumawang 3D na eksena, ay ilustrasyon: tumutulong na pagtingin na hindi dapat mag-imbento ng mga distansya, layout o arkitekturang hindi kailanman pinirmahan ng kuwento. Ang pagsubok sa alinmang tool ng paggawa ng mapa, papel o software, ay ang direksyon ng daloy ng impormasyon. Ang guhit ang dapat sumunod sa mga record; ang mga record ay hindi kailanman dapat tahimik na i-edit para pagandahin ang guhit.

Paano tinatalakay ito ng Kanonara

Ang world view ng Kanonara ay gawa mula sa sarili mong world record, hindi guhit mula sa imahinasyon: isang naaayos na 2D relationship layout na inaayos mo, at opsyonal na 3D na eksenang kayang libutin, na may overlay ng relasyon. Eksplisitong tumutulong na pagtingin ang 3D na seneryo: ilustratibong arkitektura at tereno, hindi kailanman aprubadong distansya, layout o bagong canon, at walang AI call na ginagawa ang eksena at walang binabago sa manuskrito o record mo. Kapag napansin ng chapter analysis ang isang bagong lugar, ang "pumasok si Kai sa Whispering Forest" ay nagiging imungkahing location record, na may kabanata at malamang na mga koneksyon nito, na aprubahan o tatanggihin mo. Ang mga aprubadong record lang ang pinapakain sa mapa, kaya ang mapa ay laging mundo mo.