ဇာတ်လမ်းဖွဲ့စည်းပုံ
နိဂုံး (epilogue)
စာပေလက်ရာတစ်ခုရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ပါဝင်ပြီး လက်ရာကို ပြီးပြည့်စေဖို့ အသုံးပြုလေ့ရှိတဲ့ စာပိုဒ်၊ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ နောက်ဆုံး ကံကြမ္မာတွေကိုပါ ဖော်ပြတတ်တယ်။
နိဂုံး (epilogue) ဆိုတာ "စာပေလက်ရာတစ်ခုရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ပါဝင်ပြီး များသောအားဖြင့် လက်ရာကို ပြီးပြည့်စေဖို့ အသုံးပြုတဲ့ စာရေးသားချက် တစ်ခု" ပါ၊ ဇာတ်လမ်းအတွင်းက အမြင်ထောင့်တစ်ခုကနေ တင်ပြတယ်၊ ဂရိဘာသာ epilogos ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က "ကောက်ချက်" ပါ။ သူ့ရဲ့ စာရင်းတင်ထားတဲ့ တာဝန်တွေကတော့: ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို ဖော်ပြဖို့၊ "စာဖတ်သူရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ကျေနပ်စေဖို့နဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ မကျန်ရစ်စေဖို့"၊ စာအုပ်တွဲ စာပေမှာတော့ နောက်ဆက်တွဲ (သို့) နောက်ထပ် အပိုင်းတစ်ခုရဲ့ အလားအလာကို သဲလွန်စ ပေးဖို့ပါ။ ထိတ်လန့်စရာ အမျိုးအစားက သူ့ကို ကျန်ရစ်နေတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုရဲ့ သဲလွန်စအဖြစ် သုံးတတ်ပြီး၊ ပြဇာတ်တစ်ခုရဲ့ နိဂုံးကတော့ ကရုဏာသုတ် ဇာတ်သိမ်းပြီးနောက် သင်ခန်းစာ သဘောရှိတဲ့ အကြောင်းအရာကို ပေးနိုင်တယ်။ နာမည်တွင်တဲ့ ဥပမာတွေကတော့ Shakespeare ရဲ့ Romeo and Juliet ကနေ The Handmaid's Tale နဲ့ Animal Farm အထိ ရှိကြတယ်။
အတတ်ပညာ စည်းမျဉ်းကတော့ ချွေတာမှုပါ: နိဂုံးက အထွတ်အထိပ်က တရားဝင် ဖွင့်ထားခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေရုံပါ၊ ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြန် မဖွင့်သင့်ဘူး။ သုံးပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံမှာ သူက ကျဆင်းမှုနဲ့ ဇာတ်သိမ်း (denouement)ရဲ့ နောက်မှာ နေရာယူတယ်၊ ဇာတ်လမ်းတွဲ ရေးသူတွေအတွက်တော့ ဒါက စာအုပ်က ဖွင့်ထားခဲ့တဲ့ ဘောင်ဇာတ်လမ်းကို ပိတ်ဖို့ သဘာဝကျတဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်တယ်။