Eye dialect (အသံမလွဲ စာလုံးပေါင်း အလွဲ)

စာပေမှာ eye dialect (အသံမလွဲ စာလုံးပေါင်း အလွဲ) ဆိုတာ "ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်က အရပ်သုံး၊ ဒေသသုံး (သို့) ပညာနည်းတဲ့ ဟန်နဲ့ စကားပြောတယ်ဆိုတာ ဖော်ပြဖို့ စံမဟုတ်တဲ့ စာလုံးပေါင်းတွေကို သုံးခြင်း၊ မကြာခဏ ဟာသ သဘောအတွက်" ပါ။ George Philip Krapp က The English Language in America (၁၉၂၅) ထဲမှာ ဒီစကားလုံးကို တီထွင်ခဲ့ပြီး၊ သူချမှတ်ခဲ့တဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကျဉ်းပါတယ်: ပြန်ရေးထားတဲ့ စာလုံးပေါင်းတွေ၊ blue အတွက် bloo၊ enough အတွက် enuff တို့က စံ အသံထွက်တွေကိုပဲ ကိုယ်စားပြုနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ချိုးဖောက်ခံထားရတဲ့ သဘောသဘာဝက နားအတွက် မဟုတ်ဘဲ မျက်လုံးအတွက်ပါ။ ဒီစကားလုံးကို တကယ့် စံမဟုတ်တဲ့ အသံထွက်ကို ရေးပြလိုက်တဲ့ စာလုံးပေါင်းတွေပါ လွှမ်းခြုံဖို့ မကြာခဏ ချဲ့သုံးကြပေမယ့်၊ ဆောင်းပါးက ဒီခွဲခြားချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စာမျက်နှာပေါ်က အမှတ်အသားတစ်ခုနဲ့ နားထဲက အသံတစ်ခုက စာဖတ်သူအပေါ် မတူတဲ့ ကတိကဝတ်တွေ ဖြစ်နေလို့ပါ။

ဆောင်းပါးရဲ့ ဥပမာတွေကတော့ Dickens ရဲ့ Bleak House ထဲက Jo ရဲ့ စကားတွေ (wos၊ sed၊ wuns) ကနေ Al Capp ရဲ့ Li'l Abner နဲ့ အသံထွက်ဖတ်မှ အဓိပ္ပာယ် ပြည့်စုံတဲ့ E. E. Cummings ရဲ့ YgUDuh အထိပါ။ သတိပေးချက်တွေကတော့ ကိရိယာနဲ့အတူ အပြည့်အဝ ရှင်းပြထားတယ်: Denis R. Preston အပါအဝင် ဝေဖန်သူတွေက ဒီလို စာလုံးပေါင်းတွေက ပြောသူကို နှိမ့်ချသလို ဖန်တီးတယ်၊ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို ဒေသခံဟန်ဆန်ဆန် မဟုတ်ဘဲ ရိုင်းတာ (သို့) ပညာမရှိတာလို မြင်စေတယ်လို့ ငြင်းပယ်ကြတယ်၊ ဒါ့အပြင် တစ်သမတ်တည်း ပြန်ရေးနေတာက ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စကားကို နားမလည်နိုင်အောင် တင်းကျပ်သွားစေနိုင်တယ်။ ဝတ္ထုရေးဆရာတွေအတွက် အလုပ်လုပ်တဲ့ စည်းမျဉ်းကတော့ ဟန်ချက်ညီညီ ပေါ့ပေါ့သုံးတာပါ: စည်းခြားချက်နဲ့ အရင်းအမြစ် အခြေခံ စကားလုံး အနည်းငယ်မှာပဲ အမှတ်အသားပြပြီး၊ ကျန်တာတွေကို လွတ်လပ်တဲ့ သွယ်ဝိုက်ပြောချက် (သို့) ရိုးရိုး စာကြောင်းဖွဲ့နဲ့ လုပ်ခွင့်ပေးပါ၊ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို စာလုံးပေါင်းပေါ်မှာ မဟုတ်ဘဲ စာကြောင်းတွေထဲမှာ ကပ်ထားပါ။