စာရေးဆရားအသုံးအနှုန်း
စတုတ္ထ နံရံ (fourth wall)
ဖျော်ဖြေသူတွေနဲ့ ပရိသတ်ကြားက မြင်ယောင် နံရံ၊ စိတ်ကူးယဉ် ဖွဲ့စည်းပုံရဲ့ သဘောတရားတစ်ခု၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချိုးဖျက်တာက metafiction ပါ။
စတုတ္ထ နံရံ (fourth wall) က "ဇာတ်လမ်းဆိုင်ရာ ဒရာမာမှာ အလွန်အမင်း သုံးတဲ့ ဓလေ့တစ်ခု၊ မြင်ယောင်ကာစကားဆိုင်ရာ၊ မမြင်ရတဲ့ (သို့) ကိုယ်စိတ်ချင်းရာ နံရံတစ်ခုက ဖျော်ဖြေသူတွေကို" ပရိသတ်ကနေ ခွဲထားတာပါ: ပရိသတ်က နံရံကို ကျော်ကြည့်ပြီး ဇာတ်လမ်းထဲ မြင်နေကြတယ်၊ ဖျော်ဖြေသူတွေကလည်း ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ သဘောထားကြတယ်။ ဒီအယူအဆက ၁၆ ရာစု ဇာတ်စင် မြင်ယောင်မှုမှ ကြီးထွားလာပြီး ၁၉ ရာစု လက်တွေ့ဆန်မှုမှာ ရင့်ကျက်လာတယ်၊ Denis Diderot က ၁၇၅၈ မှာ သရုပ်ဆောင်တွေကို "ဇာတ်စင်ရဲ့ ရှေ့တစ်ခုလုံးမှာ နံရံကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ မြင်ယောင်ပါ" လို့ ပြောခဲ့ပြီး၊ Leigh Hunt က ဒီစကားစုကိုယ်တိုင်ကို ၁၈၀၇ မှာ ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ပရိသတ်ဆီ ခေါ်ပြောတာ (သို့) ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဇာတ်လမ်းဆန်တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံတာနဲ့ ချိုးဖျက်တာက metatheatre (သို့) metafiction ပါ၊ ရယ်စရာ (သို့) တုန်ခိုးစရာအတွက် သုံးကြတယ်၊ Groucho Marx ရဲ့ ချိတ်ဆက်စကားတွေကနေ The Stanley Parable လို ကစားနည်းတွေအထိပါ။
စာပေထဲမှာတော့ နံရံက ပုံပြင်ပြောသူနဲ့ စာဖတ်သူကြားမှာ ရှိတယ်၊ တိုက်ရိုက် ခေါ်ပြောတိုင်း အမြင်ထောင့်အပေါ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုပါ။ ဝက်ဘ်စာပေက ဒီဓလေ့နဲ့ အမြဲ ကစားနေတယ်: ဝက်ဘ်ဇာတ်လမ်းတွဲ အခန်းတစ်ခုပတ်လည်က စာရေးဆရာမှတ်ချက်တွေက နံရံ ဆင်းလာနိုင်တဲ့ ခွင့်ပြုခံနေရတဲ့ နေရာပါ၊ ဒါက ဇာတ်လမ်းကိုယ်တိုင်ကို နံရံကို ဆက်ထိန်းနိုင်အောင် လွတ်လပ်စေတယ်။