ဇာတ်လမ်း အရှိန်အဟုန် (pacing)

စာပေမှာ pace (သို့) pacing ဆိုတာ "ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြောပြတဲ့ အလျင်" ဖြစ်ပြီး သူက "ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပျက်တဲ့ အလျင် ဖြစ်စေမဖြစ်စေ" ဖြစ်တယ် (Wikipedia ဆောင်းပါးက "Pace (narrative)" ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ရှိပြီး "Pacing (narrative)" က ဒီဆောင်းပါးဆီ ပြန်ညွှန်းထားတယ်)။ လုပ်ငန်းသုံး စည်းမျဉ်းကတော့: စာလုံးရေက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုရဲ့ အရေးကြီးမှုကို ထင်ဟပ်စေတယ်၊ သူ့ ကြာမြင့်ချိန်ကို မဟုတ်ဘူး။ အမျိုးအစားက မျှော်လင့်ချက်ကို သတ်မှတ်ပေးတယ်၊ ဟာသနဲ့ အက်ရှင် ဇာတ်လမ်းတွေက ဒရမ်မာနဲ့ suspense ဇာတ်လမ်းတွေထက် ပိုမြန်လေ့ ရှိတယ်၊ ကိရိယာတွေကတော့ ဦးတည်ချက်အလိုက် ကွဲတယ်။ မြန်အောင် လုပ်ဖို့: စကားပြောခန်းတွေ၊ အက်ရှင်၊ တိုတိုတဲ့ ဝါကျတွေနဲ့ တိုတိုတဲ့ ဇာတ်ခန်းတွေ၊ active voice၊ ခြေတစ်လှမ်းချင်း ခုန်ကျော်ချက်တွေနဲ့ ဖြတ်တောက်ထားတဲ့ စကားလုံးတွေ။ နှေးအောင် လုပ်ဖို့: ဖော်ပြချက်၊ ဇာတ်လမ်းပြောချက်နဲ့ အတွင်းစိတ် သုံးသပ်ချက်တွေ။ အကျိုးရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက ဒီလုပ်ဟန်တွေကို ယှက်ကြားသုံးစွဲပြီး မြန်တဲ့ အပိုင်းနဲ့ နှေးတဲ့ အပိုင်းကို ချိန်ညှိထားတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အက်ရှင် အမြဲတမ်း ဆက်တိုက် ဖြစ်နေရင် တစ်သမတ်တည်း ဖြစ်သွားပြီး၊ ဇာတ်လမ်း များစွာကတော့ နှေးဘက်ကို လွဲမှားတတ်လို့ပါ။

ဇာတ်လမ်းတွဲ ရေးသူတွေအတွက် pacing က စာဖတ်သူ ဆက်နေခြင်း (retention) ယန္တရားပါ: အခန်းတစ်ခုစီက စာဖတ်သူ ပြန်လာဖို့ တရားသဘောနဲ့ လုံလောက်တဲ့ ပြောင်းလဲမှု ချထားရပြီး၊ အခန်း အဆုံးသတ်ကတော့ ဖိအား ပေါက်ပါ၊ Cliffhanger ပါ။ ပုံမှန် ဖြစ်တတ်တဲ့ ဆွဲငင်စေမှုကတော့ စာဖတ်သူ လိုအပ်သေးချိန်မတိုင်ခင် အလှည့်ကျ ပေးလိုက်တဲ့ နောက်ခံ ဖော်ပြချက် (နောက်ခံ ဖော်ပြချက် (exposition)) ပါ။