စာရေးဆရားအသုံးအနှုန်း
Soliloquy (တစ်ကိုယ်တော် အသံထွက် စကား)
ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်က သူ့ အတွေးတွေကို အသံထွက် ပြောဆိုတဲ့ monologue တစ်မျိုး၊ များသောအားဖြင့် စင်ပေါ်မှာ (သို့) မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ တစ်ကိုယ်တော် ရှိနေတုန်း ဖြစ်တယ်၊ ပရိသတ်ကို ဇာတ်ကောင်ရဲ့ အတွင်းဘက် စိတ်ဘဝဆီ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးတယ်။
Soliloquy (တစ်ကိုယ်တော် အသံထွက် စကား) ဆိုတာ "ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်က သူ့ အတွေးတွေကို အသံထွက် ပြောတဲ့ monologue တစ်မျိုး၊ များသောအားဖြင့် စင်ပေါ်မှာ (သို့) မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ တစ်ကိုယ်တော် ရှိနေတုန်း" ပါ။ လက်တင် မူလစကားလုံးတွေကတော့ solus (တစ်ကိုယ်တော်) နဲ့ loqui (ပြောဆိုတာ) ပါ၊ ဒီစကားလုံးကတော့ အင်္ဂလိပ် စာပေမှာ ၁၆ ရာစု နှောင်းပိုင်းကတည်းက မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ သူ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကတော့ ပရိသတ်ကို "ဇာတ်ကောင်ရဲ့ အတွင်းပိုင်း အတွေးတွေ၊ စိတ်ခံစားချက်တွေနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေဆီ တိုက်ရိုက်၊ ကြားလူ မပါဘဲ ဝင်ရောက်ခွင့်" ပေးတာပါ၊ ဇာတ်ကောင် ဖွံ့ဖြိုးမှု၊ အခြေအနေ ရှင်းပြချက်၊ ပရိသတ်က ဇာတ်ကောင်ထက် ပိုသိတဲ့ ရသ (dramatic irony) နဲ့ ဇာတ်ကြောင်း တိုးတက်မှုတွေကို ဆောင်ရွက်ပေးတယ်။ Hamlet ရဲ့ "To be, or not to be" နဲ့ Macbeth ရဲ့ "Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow" တို့ကတော့ ပုံစံသေ ဥပမာတွေပါ။
အနီးစပ် အိမ်နီးချင်းတွေကတော့ ပရိသတ် အပေါ်မှာ ကွဲပြားတယ်: Monologue (တစ်ကိုယ်တော် ဟောပြောချက်) ကတော့ နားထောင်သူ ရှိစေ မရှိစေ ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ စကား တစ်ခုလုံးပါ၊ soliloquy ကတော့ အခြား ဇာတ်ကောင် မည်သူမျှ မကြားနိုင်ဘူးလို့ ယူဆထားတယ်။ စာပေမှာတော့ စင်မြင့် ရိုးရာ သဘောသဘာဝက ရေးသားမှု ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်: အတွေးကို တိုက်ရိုက် ပေးရမလား၊ ပုံပြင်ပြောသူ (narrator) ဘယ်သူလဲဆိုတဲ့ အရောင်နဲ့ ချယ်ပြီး ပေးရမလား။ သုံးရင် ချင့်ချိန်ပါ၊ အခန်းတိုင်း အသံထွက် တွေးနေကျ ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်က တစ်ကိုယ်တော် ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက် မရှိတော့ဘူး။