စိတ်စီးကြောင်း (stream of consciousness)

စိတ်စီးကြောင်း (stream of consciousness) ကတော့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ရဲ့ "စိတ်ကူးနောက်ကြောင်းမှာ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ အတွေးနဲ့ ခံစားချက်တွေရဲ့ အလုံးစုံမှု" ကို ကြိုးပမ်း သရုပ်ဖော်ပြတဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောနည်းပါ။ William James က The Principles of Psychology (၁၈၉၀) ထဲမှာ ဒီစကားစုကို တီထွင်ခဲ့ပြီး၊ သတိရှိမှုက "ကြွင်းကြွက်တွေ အဖြစ် ကျောက်သေနေဘူး မထင်ရဘူး ... သူက စီးဆင်းနေတယ်" လို့ ရေးခဲ့တယ်၊ May Sinclair က ၁၉၁၈ ခုနှစ်မှာ ပထမဆုံး စာပေဘက် အသုံးချခဲ့ပြီး၊ Proust၊ Joyce၊ Dorothy Richardson နဲ့ Woolf တို့လို ခေတ်သစ်စာပေ စာရေးဆရာတွေက အပြည့်အစုံ ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့ပြီး၊ Faulkner နဲ့ Beckett တို့ကလည်း ဆက်လက် လိုက်ခဲ့ကြတယ်။

အသုံးဝင်တဲ့ ခွဲခြားချက်ကတော့: စိတ်စီးကြောင်းက "ဘာသာရပ် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပြီး၊ interior monologue က သူ့ကို တင်ပြဖို့ နည်းပညာ" ပါ၊ ဒီပုံစံက "သတ္တိဗေဒရဲ့ (သို့) ယုတ္တိဗေဒရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ" ကိုပါ ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး၊ အတွေးကို စိတ်ရင်းစိတ်ကြောင်းနဲ့ အသိပညာတွေနဲ့ ရောမွှေတတ်တယ်။ ဒါက လွတ်လပ်တဲ့ သွယ်ဝိုက်ပြောချက်ကနေ စာဖတ်သူရဲ့ စိတ်အတွင်းအပြင် အနက်ဆုံးသတ် အဝေးဆုံး အစွန်းပါ။ ရှည်လျားစွာ သုံးရင် စာဖတ်သူကို ပင်ပန်းစေလို့၊ ရှည်တဲ့ လက်ရာတွေမှာ ဒီပုံစံကို သာမန် ဇာတ်ခန်းတွေနဲ့ အလှည့်ကျ ထားကြတယ်။ ဒီရွေးချယ်မှုက အမြင်ထောင့်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။