စာရေးဆရားအသုံးအနှုန်း
ပထမပုရိသ ပုံပြောခြင်း (first person)
ပုံပြင်ပြောသူက ဇာတ်လမ်းအတွင်းက ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ သူ့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ပုဂ္ဂလိက အမြင်ထောင့်ကနေ ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်ပြောပြလိုက်တဲ့ ပုံပြောခြင်း ပုံစံတစ်မျိုး။
ပထမပုရိသ ဇာတ်လမ်းက "ပုံပြင်ပြောသူတစ်ယောက်က သူ့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ပုဂ္ဂလိက အမြင်ထောင့်ကနေ ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်ပြောပြလိုက်တဲ့" ပုံပြောခြင်း ပုံစံပါ၊ "ကျွန်တော်"၊ "ကျွန်တော့်ကို" လိုမျိုး ပထမပုရိသ သဒ္ဒါကို အသုံးပြုတယ်၊ "ကျွန်တို့"၊ "ကျွန်တို့ကို" လို အများပြက် ပုံစံတွေနဲ့အတူ။ ပုံပြင်ပြောသူက ဇာတ်လမ်းအတွင်းက ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်၊ ဇာတ်လမ်းသူရဲကောင်း (သို့) အာရုံစူးစိုက် ပုံဖော်ခံရတဲ့ ဇာတ်ကောင် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ပြန်ပြောသူ (သို့) သက်သေတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ နယ်နိမိတ် အစွန်းမှာ ရပ်နေတဲ့ အနားကပ် ပုံရိပ်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဆောင်းပါးက Charlotte Brontë ရဲ့ Jane Eyre (၁၈၄၇) ကို "ပထမပုရိသ ဇာတ်လမ်းရဲ့ ဂန္ထဝငီ ဥပမာ" လို့ နာမည်တပ်ပြတယ်၊ Moby-Dick ရဲ့ "Call me Ishmael" ဆိုတဲ့ ဖွင့်စာကလည်း ဒီသဒ္ဒါကို အကျော်ကြားဆုံး ပုံစံနဲ့ ပြထားတယ်။
ဒီပုံစံရဲ့ အားသာချက်က အတွင်းပိုင်းကို မြင်ခွင့်ပေးတာပါ: စာဖတ်သူက ပုံပြင်ပြောသူရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်းကို လက်ခံရတယ်။ သူ့ကုန်ကျစရိတ်ကတော့ ကျုံ့နေတဲ့ သဘာဝပါ: ပုံပြင်ပြောသူက သူကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံ လေ့လာခဲ့ရတာတွေကိုပဲ သိနေတယ်၊ သဘာဝအရ အပြည့်အဝ ကောင်းမွန်တဲ့ သက်သေတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်ဘူး၊ ဘက်လှိုက်မှု (သို့) မရိုးသားမှုတစ်ခု ဝင်လာရင်၊ ဒီပုံစံက မယုံရ ပုံပြင်ပြောသူဆီသို့ အရောင်ပြောင်း သွားတတ်တယ်။ ဒါက စံနှုန်းအဖြစ် ရွေးချယ်လေ့ရှိတဲ့ အမြင်ထောင့်တွေထဲက တစ်ခုပါ၊ အလဲအလှယ်တွေကို အမြင်ထောင့်ကို ဘယ်လို ရွေးမလဲ မှာ အသေးစိတ် တိုင်းတာ ဖော်ပြထားတယ်။