အသံနေအထား (tone)

စာပေ လက်ရာတစ်ခုရဲ့ အသံနေအထား (tone) က "အကြောင်းအရာနဲ့ ပရိသတ်အပေါ် စာရေးဆရာရဲ့ သဘောထား (သို့) ခံစားချက်ကို ဖော်ပြတယ်"။ Tone ကို ဝါကျတစ်ခုချင်းစီနဲ့ တည်ဆောက်ရတယ်၊ စကားလုံး ရွေးချယ်မှု၊ ဝါကျ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ ပုံရိပ်တွေ၊ ထည့်သွင်း (သို့) ချန်လှပ်ထားတဲ့ အသေးစိတ်တွေနဲ့ ပုံဆောင်သော စကားလုံးတွေ (figurative language) ကနေ၊ မာနကြီးတဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို "surveyed" နဲ့ "snatching" လို စကားလုံးတွေနဲ့ မာနကြီးအောင် လုပ်ပေးတယ်။ ထင်ရှားတဲ့ ရောမှားမှုကတော့ mood နဲ့ပါ: mood က လက်ရာက စာဖတ်သူထဲ ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုသဘောပါ၊ နေရာခင်း၊ အဓိက သဘောတရား၊ အသံနဲ့ tone တွေ အတူတကွ ပေါင်းစပ်ပြီး မွေးဖွားတာပါ၊ tone ကတော့ ဝါကျရဲ့ အပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ သဘောထားပါ။ Tone တွေက တရားဝင်ခန်းကနေ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန်၊ လေးလေးစားစား၊ သရော်မှုတရားဆန်ဆန် (သို့) ခြိမ်းခြောက်စရာတွေအထိ ကွဲပြားတယ်၊ လက်ရာတစ်ခု တစ်လျှောက်မှာလည်း ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တယ်၊ ဒီစကားလုံး ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဂီတကနေ ချေးယူထားတာပါ။

ဝတ္ထုရေးဆရာတွေအတွက် tone ကတော့ စာဖတ်သူ ကတိ တွဲနေတဲ့ အသုံးအနှုန်း အဆင့် (register) ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ၊ မြင့်မားတဲ့ အရာကနေ အသေးအမဲဆီ မစီမံထားဘဲ ပျက်ကွဲသွားမှုက Bathos (မြင့်မားမှုကနေ ရယ်စရာဆီ ရုတ်တရက် ဆင်းခြင်း) ပါ။ စာဖတ်သူတွေ လေ့လာသိရှိသွားတဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းကတော့ စာရေးဆရာ့ အသံ (writer's voice) ပါ၊ ဝေဖန်ရေးသမားတွေက သူ့ကို tone၊ စတိုင်နဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ သဘာဝတွေနဲ့ အကဲခတ်တယ်။