Paano magsulat ng dystopian fiction: isang setting na nagtatalo

Gusto mong magtayo ng isang lipunang mali nang sinasadya, at ang tanong na nagpapasya kung dystopian fiction ang iyong aklat ay kung ang pagiging mali nito ay isang argumento. May depinisyon ang dystopia na sapat na tumpak para idisenyo laban dito: inilalarawan ng Wikipedia ang "isang imahinadong mundo o lipunan kung saan namumuhay ang mga tao sa wretched, dehumanized, takot na mga buhay", at sinisipi ang mga iskolar na sina Gregory Claeys at Lyman Tower Sargent, na "tinutukoy ang mga literary dystopia bilang mga lipunang imahinado bilang mas masahol nang husto kaysa lipunang kinasusulatan ng awtor". Ang lipunan ang premisa. Ang argumento tungkol dito ang kuwento, at ang lahat ng nasa ibaba ay naglilingkod sa argumentong iyon.

Ano ang dystopian fiction

Ang mga nagtatag na akda ng genre ang nagtakda ng tatlong dial nito. Binibilang ng We (1921) ni Yevgeny Zamyatin ang mga mamamayan nito at iniiskedyul ang mga pribadong oras nila: ang mga tao ay "tinutukoy lamang sa pamamagitan ng mga numero sa halip na mga pangalan". Bumibili ang Brave New World (1932) ni Aldous Huxley ng stabilitidad gamit ang kasiyahan at isang caste system na nakapirmi bago pa ang kapanganakan. Nagdaragdag ang Nineteen Eighty-Four (1949) ni George Orwell ng surveillance state at ng wikang ininyenyerong gawing hindi na maisip ang pagtutol. Kontrol sa pamamagitan ng pwersa, kontrol sa pamamagitan ng ginhawa, kontrol sa pamamagitan ng katotohanan: ang isang kontemporaryong dystopia ang pumipili kung aling dial nito ang ginagalaw at hanggang saan. Mas bata ang makabagong alon ng genre. Itinatala ng Wikipedia na "Noong mga 2010s, may pagbugso ng popular na dystopian young adult literature at mga blockbuster na pelikula", kasama sa gitna ang The Hunger Games ni Suzanne Collins, at mula noon ang young adult fiction ay naging isa sa mga pangunahing tahanan ng modo.

May isang hangganan na mahalaga bago mag-draft. Sinasabi ito ng Wikipedia nang direkta: "Sa kabila ng ilang pagkakapatong, naiiba ang dystopian fiction sa post-apocalyptic fiction, at ang isang hindi-kanais-nais na lipunan ay hindi kinakailangang dystopian." Ang gumaganang orden na naggigiling sa mga tao nito ay dystopia; ang mundong bumagsak na ang orden ay post-apocalyptic fiction, sakop nang hiwalay sa paano magsulat ng post-apocalyptic fiction. Tumatakbo pa rin ang mga tren sa isang dystopia. Iyon mismo ang sindak.

Ang kontrata ng dystopian na mambabasa

Dumarating ang mga mambabasa para sa dalawang bagay nang sabay: ang takot at ang pagpuna. Ang takot muna. Ang dystopian na mundo ay ang mundong ang mga mamamayan nito ay "maaaring mabuhay sa isang dehumanized na estado, nasa ilalim ng tuloy-tuloy na surveillance, o may takot sa labas na mundo", at sumasang-ayon ang mga craft guide na ang hindi-pagiging-komportable ang produkto: "Hindi inaasahang maging kasiya-siya ang dystopian na panitikan!" sabi ng isa. Tumatakbo ang pagpuna sa tabi nito. Inilalarawan ng Wikipedia ang mga dystopia bilang mga akdang "karaniwang sumasalamin sa mga kontemporaryong sosyopolitikal na realidad at nag-e-extrapolate ng mga worst-case scenario bilang babala para sa kinakailangang pagbabagong panlipunan o pag-iingat", at sinasabi ang tuntunin ng disenyo nang hayag: "Sa pamamagitan ng isang pinalaking worst-case scenario, madalas naglalathada ang mga dystopia ng pagpuna sa isang kasalukuyang trend, pamantayang panlipunan, o sistemang pampulitika." Ang dystopianang hindi pumupuna sa anuman ay isang malungkot na setting lamang; kasama sa kontrata ng mambabasa ang argumento.

Ang argumento: isulat ang kritikal na anti-utopia

Ang pinakamatalas na tool ng genre ang anti-utopia. Minarkahan ng taxonomy nina Claeys at Sargent, na sinipi sa artikulo ng Wikipedia, ang ilang dystopia bilang "mga anti-utopia, na bumatikos sa mga pagtatangkang ipatupad ang iba't ibang konsepto ng utopia": mga kuwentong kumukuha ng isang totoong programa para sa isang perpektong mundo at pinapatakbo ito hanggang magiba ang mga tao. Sinasabi ng parehong artikulo na "ang mga prinsipyong pampulitika kung saan nakasalalay ang mga fictional na dystopia, bagamat madalas nakabatay sa mga utopian na ideal, ay nagreresulta sa mga negatibong kahihinatnan para sa mga naninirahan dahil sa kahit isang fatal na depekto". Ang depektong iyon ang iyong nobela. Idisenyo muna ang utopia (ang utopia ang magulang na konsepto), pagkatapos hanapin ang taong hindi kayang hawakan ng perpeksyon nito.

Galing sa mga craft guide ang praktikal na tanong: kunin ang anumang kilusan o pangyayari at itanong, sa pagkakasabi ng She Writes, "Ano ang itsura ng mundo kung dadalhin natin ito sa kasukdulan?" Pumili ng kasalukuyang trend na kayang mong batikusing tapat, dahil tinitingnan ng mga mambabasa kung kinita ang pagpuna. Gaya ng sinasabi ng gabay na iyon, "gumagawa tayo ng mga extreme na senaryong ito para i-highlight ang mga tunay na totoong problema tulad ng propaganda, censorship, at eugenics".

Ang mga mekanismo ng kontrol

Ipinapakita ng Wikipedia ang makinarya ng genre: "kumpletong kontrol sa mga tao sa isang lipunan sa pamamagitan ng propaganda at mga taktika ng police state, mabigat na censorship ng impormasyon o pagtanggi sa malayang pag-iisip, pagsamba sa isang hindi-maabot na layunin, ang kumpletong pagkawala ng individuality, at mabigat na pagpapatupad ng conformity". Tratohin ang listahang iyon bilang menu, hindi checklist. Pumili ng dalawa o tatlong mekanismo at bigyan ang bawat isa ng isang braso na nagpapatupad (sino ang nagbabantay, sino ang nagbabroadcast, sino ang nagpaparusa), isang katwirang pinaniniwalaan ng lipunan, at isang butas na kayang palaparin ng iyong protagonista. Pagkatapos isulat ang mga patakaran gaya ng hinahingi ng anumang imbihentong mundo (isulat ang mga patakaran ng iyong mundo): ang mekanismo ng kontrol na yumuyuko kapag kailangan na ng plot ay nagreretiro sa takot na pinagtatakbuhan ng genre.

May dalawang disiplina sa craft na nagpapanatiling nababasa ang makina. Hindi kailangang magbago nang kumpleto ang mundo: "ang pinakanakakatakot na uri ng dystopia ay ang mundong parang normal lahat", puna ng She Writes, at ang pagkilala nang malapit ay gumagawa ng mas maraming trabaho kaysa kumpletong imbensyon. At dumarating ang mundo sa pamamagitan ng mga tao: inirerekomenda ng Writer's Digest ang "world-building sa pamamagitan ng mga interaksyon ng karakter", kung saan tumitibok ang setting nang "organiko habang gumagalaw ang mga karakter sa mundo", sa pamamagitan ng "mga nadidinig na snippet ng radyo at TV" sa halip na mga sanaysay.

Ang indibidwal laban sa sistema

Binibigyang-diin ng dystopian na teorya, ayon sa Wikipedia, ang "karaniwang anti-collectivist na karakter" ng genre: sinusukat ng kuwento ang isang buhay laban sa kolektibong claim. Nakatayo ang iyong protagonista kung saan pinakamalaki ang presyon, at ang consensus ng craft ay simulan siya sa loob ng sistema, naniniwala o sumusunod, para ang arc ay paggising sa halip na paglilibot. Ang everyman na galaw ang standard na casting ng genre: "Ang karakter natin ay nagiging Everyman o Everywoman, at makikilala ng ating mga mambabasa", isinulat ng She Writes, at ang pagkakakilanlan ang gumagawang personal ng pang-aapi. Ang gusto niya ang makina ng genre: sa simula, na pabayaan siya; sa wakas, na tratuhiang tao (ang kilos ay isang character arc). Bigyan din ng mukha ang sistema: ang interogador, ang koordinador, ang tunay na naniniwala, bawat isa ay karapat-dapat sa pag-track ng antagonist na hinihingi ng mahabang aklat.

Paano magsulat ng dystopian na nobela nang walang lecture

Ang signature na pagkabigo ng genre ay ang didacticism: humihinto ang kuwento para makapagsalita ang awtor. Mekanikal ang mga ayos. Pagandahin ang argumento ng kabila: ipinapayo ng Writer's Digest na "mas magiging compelling ang iyong mga kontrabida o kalaban kung naniniwala sila sa bisa ng ginagawa nila", dahil "Masyadong madali ang purong kasamaan". Hayaang gumana ang dystopia: "Hindi dapat lahat ay kasawian", mariin ng parehong gabay; "Ang iyong dystopia, bagamat malungkot, ay maaaring magaling sa ilang bagay. Yakapin ang komplikasyong ito. Walang realidad na masama lahat para sa lahat." Ang lipunang walang bentahe ay walang sinumang pinapaniwala. At ituro nang tumpak ang salamin: ang nobela ay "isang salamin ng funhouse para salaminin ang ating kasalukuyang realidad", at ang tamad na salamin ay nag-aanak ng komplacency ng "Buti na lang hindi ganoon ang mundo natin!", ang reaksiyon na bina-balaan ng Writer's Digest. Kapag nag-aalinlangan, i-dramatize sa halip na ideklara: isang pila, isang kard ng rasyon, isang form na nagtatanong ng maling tanong ang mas magdala ng argumento kaysa isang talatang pag-akusa. Kung prosa ang gusto ng argumento sa halip na eksena, ang mga karatig na modo ay ang allegory at satire, at may sarili silang mga tuntunin.

Pagpanatili ng konsistenteng dystopia sa buong serye

Ang dystopia ay isang sistema ng mga patakaran, at ang mahabang aklat o serye ay nagpaparami ng mga paraan na maaari itong sumalungat sa sarili: ano ang alam ng estado, sino ang exempt, aling kasinungalingan ang opisyal ngayong taon. Itala ang mga mekanismo, ang mga braso at eksepsyon ng mga ito sa isang story bible mula sa unang kabanata, at hayaang umeskalate ang sistema ayon sa iskedyul, dahil mas nakakatakot ang rehimen na tumutugon kaysa sa nakatayo lamang. Sakop ng gabay sa science fiction ang disiplina ng extrapolasyon na bahagi ng dystopianang nakatakda sa hinaharap, at ang makinarya ng surveillance-at-sikreto ay humihiram ng craft ng thriller, kung saan ang mga sikreto at reveal ng karakter ang namamahala kung sino mismo ang maaaring makaalam ng ano.