ဝတ္ထုရှည်ကို ဘယ်လို အရှိန်ပေးမလဲ: မြန်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေ၊ နှေးတဲ့ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ ရှည်လျားတဲ့ အလယ်ပိုင်း

အရှိန်အဟုန် (pacing) ဆိုတာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုက စာဖတ်သူဆီ ဘယ်လောက် မြန်မြန် ရောက်လာမလဲဆိုတာ သတ်မှတ်ပေးတဲ့ ပညာရပ်ပြီး၊ ကိုယ့် မူကြမ်းထဲမှာတော့ မြင်ရအခက်ဆုံး ပြဿနာပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မူကြမ်းက သင်ရေးခဲ့တဲ့ အလျင်နဲ့ပဲ အမြဲ ဖတ်ရလို့ပါ။ ဒီလမ်းညွှန်က အလုပ်လုပ်တဲ့ အလွှာပါ: စာပေမှာ မြန်တဲ့ pacing နဲ့ နှေးတဲ့ pacing တကယ့်ကို ဘာတွေလဲ၊ ဝါကျ၊ မြင်ကွင်းနဲ့ တစ်အုပ်လုံး အတိုင်းအတာတွေမှာ ရနိုင်တဲ့ ကိရိယာတွေ၊ အလွန်အမင်း မြန်နေတဲ့ (သို့) ဖြန်နေတဲ့ မူကြမ်းတစ်ခုကို ဘယ်လို စစ်ဆေးမလဲဆိုတာတွေပါ။ အဘိဓာန် entryက တစ်ကြောင်းတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို သိမ်းထားပြီး၊ အခန်းတွေ၊ အခန်း အဆုံးသတ်တွေနဲ့ အခန်းရဲ့ အရှည်တို့ရဲ့ အသေးစိတ် နည်းပညာတွေကတော့ သူတို့ ကိုယ်ပိုင် လမ်းညွှန်တွေ ရှိကြပြီး တစ်နေရာရာမှာ ချိတ်ဆက် ပေးထားတယ်။

အရှိန်အဟုန် ဆိုတာ တကယ့်ကို ဘာလဲ

ပုံသေ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ pacing က "ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြောပြတဲ့ အလျင်" ဖြစ်ပြီး သူက "ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပျက်တဲ့ အလျင် ဖြစ်စေမဖြစ်စေ" ဖြစ်တယ် (Wikipedia)။ စာတမ်းတူတည်းက လုပ်ငန်းသုံး စည်းမျဉ်းကို ထပ်ပေးထားတယ်: "ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအကြောင်း ရေးဖို့ လိုအပ်တဲ့ စကားလုံး အရေအတွက်က ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပျက်ဖို့ ကြာချိန်ပေါ်မူတည်တာ မဟုတ်ဘူး။" သူက ဖြစ်ရပ်ရဲ့ အရေးကြီးမှုပေါ်မူတည်တယ်။ ဓားသိုင်း တိုက်ပွဲတစ်ခုက ဝါကျတစ်ကြောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကော်ဖီ လောင်းချထားတာက စာမျက်နှာတစ်ခု ယူနိုင်တယ်၊ အဆိပ်က ခွက်ထဲမှာ ရှိနေရင်ပေါ့။

အခြားနည်းနဲ့ ပြောရရင် pacing က ကန့်သတ်ထားတဲ့ အရင်းအမြစ် နှစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ပြီး လွှတ်တာပါ: ဇာတ်လမ်း အချိန် (လောကရဲ့ အချိန်အဆက် ဘယ်လောက်ကို စာဖတ်သူ ရရှိလဲ) နဲ့ အချက်အလက် (စာဖတ်သူ ဘာသိလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ သိလဲ)။ အချိုးအစားက အမြင့် သုံးဆင့်မှာ စီမံတယ်: ဝါကျ (အရှည်နဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ)၊ မြင်ကွင်း (ဒရမ်မာနက်ကျအောင် တင်ဆက်မလား ချုံ့မလား) နဲ့ တစ်အုပ်လုံး (ဘယ်ဖြစ်ရပ်တွေက မြင်ကွင်း ရသလဲ၊ ဘယ်အစီအစဉ်နဲ့၊ ဘယ် ပိုဆိုးလာစေခြင်းအဆင့်နဲ့)။ အမျိုးအစားကတော့ သင် စကားလုံး တစ်လုံး မရေးခင်ကတည်းက အနားယူချိန် မျှော်လင့်ချက်ကို သတ်မှတ်ပေးထားတယ်: ဟာသတွေက ဒရမ်မာတွေထက် မြန်တယ်၊ အက်ရှင် စွန့်စားခန်းတွေက suspense တွေထက် မြန်တယ် (Wikipedia)။

မြင်ကွင်းနဲ့ အနှစ်ချုပ်: အဓိက ခလုတ်

pacing ဆုံးဖြတ်ချက်တွေထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော အကြီးဆုံးက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက မြင်ကွင်းလား အနှစ်ချုပ်လားဆိုတာပါ။ September C. Fawkes က My Story Doctor မှာ ရေးတုန်းက အသန့်ရှင်းဆုံး အချိန်အခြေခံ ဗားရှင်းကို ပေးတယ်: "မြင်ကွင်းတစ်ခုက တကယ့်အချိန်အတိုင်း ဖြစ်တယ်။" "အနှစ်ချုပ်တစ်ခုက ချုံ့ထားတဲ့ အချိန်အတိုင်း ဖြစ်တယ်၊ တကယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။" မြင်ကွင်းက ဒရမ်မာနက်ကျအောင် တင်ဆက်တယ်: စကားပြောခန်း၊ လုပ်ဆောင်ချက်၊ အာရုံခံ အသေးစိတ်တွေ၊ မိနစ်ကြောင်းအတိုင်း။ အနှစ်ချုပ်ကတော့ ခေါ်ပြောတယ်: ဝါကျတစ်ကြောင်းက တစ်ပတ်ကို သယ်ဆောင်နိုင်တယ်။

ဘယ်ဘက်က သုံးမလဲဆိုတာက ကြာမြင့်ချိန် မဟုတ်ဘဲ အရေးကြီးမှုကို လိုက်တယ်: "အချိန်အချက်က ပိုအရေးကြီးလေလေ၊ သူ့ကို မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ တင်ဆက်ဖို့ ပိုလိုအပ်လေလေပါ" (Fawkes)။ Writer's Digest က ကုန်ကျစရိတ် ဆင်ခြေကို နောက်ဘက်ကနေ ပေးတယ်: မြင်ကွင်းတွေက ဈေးကြီးတယ်။ "မြင်ကွင်းတွေက ချက်ချင်း ခံစားရပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိလို့ သူတို့ကို ဖော်ပြဖို့ စကားလုံး များစွာ လိုတယ်"၊ ဒါကြောင့် အနှစ်ချုပ်က "စကားလုံး အရေအတွက်ကို လျှော့ပြီး မြင်ကွင်းတွေကို အဓိက ဖြစ်ရပ်တွေအတွက် ချန်သိမ်းဖို့" နည်းလမ်းတစ်ခုပါ (Jessica Page Morrell)။

pacing ပျက်ကွက်မှု အများစုက ဒီနေရာမှာ မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုပါ။ ဖြန်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခုက များသောအားဖြင့် အရေးမကြီးတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို ဒရမ်မာနက်ကျအောင် တင်ဆက်ထားတာပါ: တစ်ကြောင်းလောက်ပဲ လိုတဲ့ ဈေးသွားခရီး။ မြန်နေတဲ့ အခန်းကတော့ အရေးကြီးတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို ချုံ့ထားတာပါ: ကိုယ့် မြင်ကွင်း ရသင့်တဲ့ သစ္စာဖောက်ဖျက်မှုက စာပိုဒ်တစ်ခုပဲ ရရှိသွားတာ။

ဝါကျ အဆင့်မှာ မြန်တဲ့ pacing နဲ့ နှေးတဲ့ pacing

မြင်ကွင်းတစ်ခုရဲ့ အတွင်းမှာ အလျင်ကို ဝါကျနဲ့ စာပိုဒ်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်က သယ်ဆောင်တယ်။

မြန်အောင် လုပ်ဖို့: "အပိုင်းအစ ကွက်လပ်ထဲ ကျန်ရစ်တဲ့ စကားလုံးများ၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝါကျတွေနဲ့ တိုတို စာပိုဒ်တွေက အရှိန်ကို မြန်စေတယ်" (Morrell)။ Wikipedia ကလည်း "ပိုတိုတဲ့ ဝါကျတွေနဲ့ စာပိုဒ်တွေက ပိုမြန်တဲ့ အရှိန်ကို ဖန်တီးလေ့ရှိတယ်" လို့ သဘောတူပြီး၊ စကားပြောခန်းကို ထပ်ပေးတယ်၊ သူက ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ စာဖတ်သူကို "အက်ရှင်ထက်တောင် ပို၍" လက်ရှိ ချက်ချင်း အခြေအနေထဲ သယ်ဆောင်ပေးတယ်၊ active voice နဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ကြိယာတွေလည်း ပါတယ်။ နှေးအောင် လုပ်ဖို့: ဖော်ပြချက်နဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောချက်တွေက "သူ့ကို နှေးနှေး၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်၊ လွယ်လွယ်ကူကူ ဆက်လက် ရွှေ့တယ်"၊ ပိုရှည်တဲ့ ဝါကျတွေနဲ့ စာပိုဒ်တွေကတော့ "ပိုအသေးစိတ် ဖော်ပြချက်တွေ (သို့) အတွင်းစိတ် သုံးသပ်ချက်တွေအတွက် နေရာပေးတယ်" (Wikipedia)။

ဒါတွေက ဥပဒေတွေ မဟုတ်ဘဲ လိုက်လျောညီစွာ ဖြစ်တတ်တာတွေပါ: တိုတဲ့ ဝါကျ ဆယ်ကြောင်း ဆက်တိုက် ရေးထားတာက ရှည်တဲ့ ဝါကျ ဆယ်ကြောင်းနဲ့ အတူတူပဲ တစ်သမတ်တည်း ဖြစ်စေတယ်။ မြန်တဲ့ စာပိုဒ်က မြန်နိုင်တာက နှေးတဲ့ စာပိုဒ်က သူ့ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံထားလို့ပါ၊ မြင်ကွင်းရဲ့ အသံအနေအထား အတွင်းမှာပဲ ချိန်ညှိပါ: ရှည်တဲ့ ဝါကျ၊ ရှည်တဲ့ ဝါကျ၊ ပြီးတော့ ရိုက်ချက်ကို အမှန်တကယ် ပေါက်စေတဲ့ စကားလုံး သုံးလုံးပါတဲ့ ဝါကျ။

အခန်းရဲ့ အရှည်နဲ့ အခန်းတွေ ဘယ်နေရာမှာ ပိတ်သင့်လဲ

အခန်းတွေက ယူနစ်အလိုက် အရှိန်ပေးတယ်။ "တိုတဲ့ အပိုင်းအစတွေက လွယ်လွယ်ကူကူ စားရှိနိုင်ပြီး မြန်မြန် ပြီးတယ်" (Morrell)၊ ဒါကြောင့် ဇာတ်လမ်း အရှိန်တက်လာရင် အခန်းတွေ ကျုံ့သွားတယ်၊ အသက်လှုံချိန် လိုအပ်လာရင် ကြီးလာတယ်၊ "ရှည်တယ်" ဆိုတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ပုံစံအလိုက် ကွာခြားတယ် (အခန်း အရှည် စံနှုန်းများ)။

အခန်းတစ်ခုရဲ့ အဆုံးသတ်ကတော့ မြင်ကွင်း-နဲ့-အနှစ်ချုပ် ရွေးချယ်မှုရဲ့ နောက်မှာ အားသာဆုံး pacing ကိရိယာပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက ဖတ်ချိန်တွေအကြားမှာ စာဖတ်သူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကို ထိန်းချုပ်လို့ပါ။ "မြင်ကွင်း (သို့) အခန်းတစ်ခုရဲ့ ရလဒ်က ဆက်တိုက် လွင့်နေချင်း ကျန်ရစ်ရင် အရှိန်က သဘာဝအတိုင်း တက်လာတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စာဖတ်သူက စာမျက်နှာကို လှန်ပါလို့" (Morrell)။ ပြီးမြောက်မှု မတိုင်မီ ဖြတ်လိုက်ရင် ကွက်လပ်ကိုယ်တိုင်က အရှိန်ပေးတယ်၊ ပြီးမြောက်မှုရဲ့ နောက်မှ ပိတ်ရင် ဇာတ်လမ်းက အသက်လှုံတယ်။ အခန်းတွေရဲ့ အတတ်ပညာက အခန်းတစ်ခန်းကို ဘယ်လို ရေးမလဲပါ၊ ဆွဲအားကိုယ်တိုင်ရဲ့ နည်းပညာတွေကတော့ Cliffhanger နဲ့ အခန်း အဆုံးသတ်များပါ။

လုပ်ဆောင်ချက်နဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို တလှည့်စီ သုံးပါ

အရှိန်ပေးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းက အသံအနေအထားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပြောင်းလဲတယ်: ပြင်းထန်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေရဲ့ နောက်မှာ အကျိုးဆက်တွေကို စုပ်ယူတဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေ လိုက်လာတယ်။ "ဆက်တိုက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုထက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ လျော့တာ မရှိဘူး" (Wikipedia)၊ ဒါကြောင့် အမြဲတစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေတဲ့ အက်ရှင်က တစ်သမတ်တည်း ဖြစ်စေတယ်၊ ဆောင်းပါးရဲ့ အကြံပေးချက်က ပြင်းထန်မှုကို အမျိုးမျိုး ပြောင်းပြီး ပြင်းထန်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေကြားမှာ အနားယူချိန် ပေးဖို့ပါ၊ ဒါက "ပိုကျေနပ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဖတ်ရှု အတွေ့အကြုံ" ဖန်တီးပေးတယ်။ Writer's Digest ကတော့ နှေးတဲ့ဘက်ကို အတူတူပဲ ဘောင်ချတယ်: သင်က "အချိန်အချိန် နှေးသွားမယ်၊ အထူးသဖြင့် အရေးကြီးမှုအတွက် ရပ်တန့်ဖို့နဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြဖို့" (Morrell)။

တလှည့်စီသုံးတဲ့ အပိုင်းရဲ့ ကျန်တဝက်ကတော့ နှောင့်နှေးစေခြင်းပါ: "Suspense နဲ့ သူ့အားဖြင့် ရှေ့ဆက်မှုက ရလဒ်တွေကို ရှည်လျားစေတဲ့အခါ ဖန်တီးတယ်" (Morrell)။ အချက်အလက်ကို ဖိကျင်းထားတာကတော့ လွှတ်ချထားတာနဲ့ အတူတူပဲ pacing တစ်ခုပါ (Suspense (စိုးရိမ်တင်းကျပ်မှု) ကို ကြည့်ပါ)၊ မသေချာရင် မြန်အောင် မလုပ်ဘဲ နှေးအောင် လုပ်ပါ: ဇာတ်လမ်း အများစုက "အလွန်အမင်း မြန်လို့ မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း နှေးလို့" pacing မှားနေတာပါ (Wikipedia)။

ကြီးမားတဲ့ pacing: ပိုဆိုးလာစေခြင်းနဲ့ ဖြန်းနေတဲ့ အလယ်ပိုင်း

တစ်အုပ်လုံး အတိုင်းအတာနဲ့တော့ မေးခွန်းက အလျင် မဟုတ်ဘဲ တိုးတက်မှုပါ: စာအုပ်ရဲ့ အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီက ရှေ့က အပိုင်းထက် ဇာတ်ကောင်တွေအပေါ် ပိုကုန်ကျစေလားဆိုတာပါ။ အလယ်ပိုင်း ဖြန်တာက ဒီနေရာမှာ ဖြစ်တယ်။ Janice Hardy က အကြောင်းရင်းကို ရှာပြတယ်: "အလယ်ပိုင်းတွေက ဘာကြောင့် ဒီလောက် ပြဿနာရှုပ်နေလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကြီး တစ်ခုက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အစပိုင်းက ပြီးသွားပေမယ့် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အဆုံးသတ်ကတော့ မရောက်သေးလို့ပါ။" သူမ စာရင်းတင်ထားတဲ့ ပျက်ကွက်ပုံစံတွေက pacing ပျက်ကွက်မှုတွေ အတိအကျပါ: ရှေ့ဆက်မှုအစား နောက်ခံ အကြောင်းအရာ တည်းချထားတာ၊ မြင်ကွင်းတွေ ထပ်နေတာ၊ လိုချင်ခြင်း မရှင်းထားတဲ့ protagonist၊ ဇာတ်လမ်းကို အဆုံးအထိ သယ်ဆောင်ဖို့ ပဋိပက္ခ မလုံလောက်တာတွေ (Hardy)။

သူမ ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ ပြင်ဆင်ချက်ကတော့ အန္တရာယ်တွေ ပိုဆိုးလာစေခြင်းပါ: "အလယ်ပိုင်းရဲ့ ကျွန်မ ကြိုက်ဆုံး အချက်က အန္တရာယ်တွေရဲ့ တက်လာမှုပါ။ ဒါက ပြဿနာတွေကို protagonist ပေါ် အများကြီး ထပ်ပေးပြီး အားလုံးကို ပိုခက်ခဲ ပိုပြင်းထန်အောင် လုပ်တဲ့ နေရာပါ။" အပိုင်းကြီးကို ခွဲဖို့ သူမရဲ့ ကိရိယာကတော့ အလယ်အချက် ပြန်လှန်ခြင်းပါ: ပထမတစ်ဝက်မှာ "ဇာတ်ကွက်ဆီ ဦးတည်ဖို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကွေ့ပြောင်းချက်"၊ ပြီးတော့ ဒုတိယတစ်ဝက်ကို အထွတ်အထိပ်အထိ မောင်းနှင်တဲ့ "ကျွန်မ protagonist က ပြန်လည် ထူထားရမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ပြဿနာ" (Hardy)။ ဖွဲ့စည်းပုံအရ၊ ဒါက တက်လာမယ့် ဖြစ်ရပ်များကို စားကျေးပေးတဲ့ အလယ်အချက် (Midpoint)ပါ။ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားစေတာကတော့ အခြား ကြီးမားတဲ့ ကိရိယာတစ်ခုပါ: မြင်ကွင်း အမျိုးအစားတွေကို တလှည့်စီ သုံးပါ (လုပ်ဆောင်ချက်၊ စောင်းမျှော် တောင်းပန်မှု၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နောက်ဆက်ရင်း)၊ နောက်ခံ ဖော်ပြချက်ကို စာဖတ်သူ လိုအပ်ချိန်မှသာ ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းနှစ်ခု အရှိန်တူတူနဲ့ မဖြစ်စေနဲ့။

ဇာတ်လမ်းတွဲ ဝတ္ထုတစ်ခုကို အရှိန်ပေးခြင်း

ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုက နာရီ ဒုတိယ တစ်လုံး ထပ်တပ်ဆင်ပေးတယ်: ထုတ်ဝေမှုပါ။ စာဖတ်သူတွေက အခန်းတစ်ခန်းချင်း ရောက်လာလို့ pacing က ဆက်နေခြင်း (retention) ယန္တရား ဖြစ်သွားတယ်။ သီးသန့် ဖော်ပြချက် သုံးခု ရှိတယ်:

• အခန်းအဆုံး ဆွဲအား။ တင်ချက်တွေအကြားမှာ စာဖတ်သူ လက်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ စာအုပ်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အပိုင်းက အဆုံးသတ်ပါ။ နည်းပညာတွေကတော့ သူတို့ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းအရာပါ (Cliffhanger နဲ့ အခန်း အဆုံးသတ်များ)၊ pacing စည်းမျဉ်းကတော့ ရိုးရိုးပါပဲ: အဆုံးသတ်တိုင်းက စောင့်ဆိုင်းမှုကို တရားသဘောအရ တန်ဖိုးရှိစေရမယ်။
• ထုတ်ဝေမှု စည်းချက်။ အချိန်ဇယားက စာဖတ်သူတွေကို ဘယ်အချိန်မှာ ဇာတ်လမ်း မျှော်လင့်ရမလဲဆိုတာ လေ့ကျင့်ပေးတယ်၊ အဲ့ဒီ တစ်သမတ်တည်းရှိမှုကတော့ အခန်းအဆုံး ဆွဲအား အလုပ်လုပ်စေတဲ့ အချက်ပါ။ သင့် ဝက်ဘ်ဇာတ်လမ်းတွဲအတွက် ထုတ်ဝေမှု အချိန်ဇယား ရွေးချယ်ခြင်းက စည်းချက်ကို လွှမ်းခြုံတယ်။
• Filler ဇာတ်အဝိုင်းတွေ။ "Filler" က ထုတ်လွှင့်မှုလောကရဲ့ စကားလုံးပါ: "တီဗီ (သို့) ရေဒီယို အချိန်ကွက်တစ်ခု (သို့) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မီဒီယာတစ်ခုကို ဖြည့်ဖို့ သုံးတဲ့ ကုန်ကျစရိတ် (သို့) အရည်အသွေး နိမ့်ကျတဲ့ အစားထိုးပစ္စည်း" (Wikipedia)၊ မူရင်း အရာအလိုက် လိုက်မမီနိုင်လို့ "အချိန်ဆွဲဖို့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်အဝိုင်းတွေကို ဖန်တီးရနိုင်တဲ့" anime ထုတ်လုပ်သူတွေကနေ မွေးဖွားလာတာပါ။ ဇာတ်လမ်းတွဲ စာရေးဆရာရဲ့ ဗားရှင်းကတော့ ဇာတ်လမ်းကို ရွှေ့ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အချိန်ဇယားကို ဆက်ထိန်းဖို့ ရှိနေတဲ့ အခန်းပါ (Filler)။ ကာကွယ်နည်းကတော့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတွေကို သူတို့ရဲ့ နေရာကို တန်ဖိုးရအောင် လုပ်ပေးတာပါ: ဆက်ဆံရေးတွေ၊ အသိပညာတွေ (သို့) အန္တရာယ်တွေကို ဆက်တိုးတင်ပေးတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြင်းထန်မှုနည်းတဲ့ အခန်းတွေက အလျှံပေါင်း အဖုံဖြစ်ဘူး၊ pacing ပါ။ ဝက်ဘ်စာပေမှာ နေ့စဉ်ဘဝ ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်လို ရေးမလဲက ဇာတ်အဝိုင်း (Story arc)တစ်ခုရဲ့ အတွင်းမှာ အတိအကျ ဒီလိုနဲ့ အလုပ်လုပ်တယ်။

မူကြမ်းကို ခွဲခြား ရှာဖွေခြင်း: မြန်နေတာဆိုတာနဲ့ ဖြန်နေတာဆိုတာ

လက္ခဏာတွေကို အရင်ကြည့်ပါ။ စာဖတ်သူတွေက မျက်စိလည်လည် လျှော့ဖတ်လိုက်ရင်၊ မြင်ကွင်းတွေကို နောက်ပိုင်း ထိခိုက်မှု ဘာမှ မရှိဘဲ ဖျက်ပစ်လို့ရရင်၊ အချက်အလက်တူ နှစ်ကြိမ် ရောက်လာရင် ဇာတ်လမ်း ဖြန်နေတာပါ။ လိုချင်ခြင်း ပြည့်ဝသွားခါနီးမှ ဘာကိုမှ လိုချင်ဖို့ အချိန် မသုံးခဲ့လို့ ကွေ့ပြောင်းချက်တွေမှာ စာဖတ်သူက ဘာမှ မခံစားရရင် မြန်နေတာပါ၊ မြန်နေတာကတော့ ပိုရှားပါးတဲ့ ပျက်ကွက်မှုပါ၊ မူကြမ်း အများစုက နှေးဘက်ကို လွဲမှားတတ်လို့ပါ (Wikipedia)။ ပြီးတော့ မြင်ကွင်းတစ်ခုချင်းစီ စစ်ဆေးပါ:

1. မြင်ကွင်းတိုင်းကို တစ်ကြောင်းချင်း စာရင်းတင်ပါ: ဘယ်သူ့ မြင်ကွင်းလဲ၊ ဘာ ပြောင်းလဲလဲ၊ စာဖတ်သူက ဘယ်လို အချက်အလက် အသစ် ရလဲ။
2. တစ်ခုချင်းစီကို မြင်ကွင်း (သို့) အနှစ်ချုပ်လို့ အမှတ်အသားတပ်ပြီး အရေးကြီးမှု မေးခွန်းကို မေးပါ: အကြီးဆုံး ကွေ့ပြောင်းချက်တွေက စကားလုံး အများဆုံး ရသင့်သလား။
3. ရည်ရွယ်ချက်အရ တစ်ခုချင်းစီကို မြန်တယ် (သို့) နှေးတယ်လို့ အမှတ်အသားတပ်ပြီး တစ်သမတ်တည်း ဖြစ်နေမှုကို ရှာပါ: မြင်ကွင်းသုံးခု ဆက်တိုက် မြန်နေရင် အလယ်မှာ နှေးတဲ့ တစ်ခု ချင့်ချိန်ထားဖို့ လိုနေတာပါ၊ နောက်ပြန်ရင်လည်း အတူတူပါ။
4. အခန်း အဆုံးသတ်တိုင်းကို စစ်ဆေးပါ: မပြီးသေးဘူး လွင့်နေလား၊ ပြီးမြောက်သလား၊ ဒါကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလား။
5. ပြောင်းလဲမှု မရှိ၊ အချက်အလက် အသစ်လည်း မရှိတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုခုက အခု အနှစ်ချုပ် ဖြစ်သွားစေပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ဖြတ်ပစ်ပါ။

ပြင်ဆင်ချက်တွေက ကိရိယာတွေဆီ ပြန်သွားကြတယ်: အရေးမကြီးတာကို ချုံ့ပါ၊ ကွေ့ပြောင်းချက်တွေကို ဒရမ်မာနက်ကျအောင် တင်ဆက်ပါ၊ အခန်း အကွက်အသတ်ကို ရွှေ့ပါ၊ အလယ်ပိုင်းကို ပိုဆိုးလာအောင် လုပ်ပါ။ ဒီ သုံးသပ်ချက် တစ်ပတ်ကို သင့် ပြန်ဖတ်ပြင်ခြင်းထဲ ထည့်သွင်းပါ (ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ဘယ်လို တည်းဖြတ်မလဲ: အချက်သုံးချက်)။