ဖော်ပြချက်ကို ဘယ်လို ရေးမလဲ: အလှဆင်မှုသက်သက် မဟုတ်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲထားတဲ့ ထင်မြင်မှု

ဖော်ပြချက်က ဇာတ်လမ်းတစ်ခုရဲ့ ခံစားမိနိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကို တည်ဆောက်ပေးတယ်: အခန်းတွေ၊ ရာသီဥတု၊ အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ သူတို့ကြားထဲမှာ သွားလာနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပါ။ ဆိုးရွားအောင် ရေးထားရင် သူက ဇာတ်လမ်းကို ရပ်တန့်စေတဲ့ အလှဆင်မှုပါ။ ကောင်းမွန်အောင် ရေးထားရင်တော့ သူက စီမံခန့်ခွဲခံထားရတဲ့ ထင်မြင်မှုပါ: စာဖတ်သူက ဘာကို သတိထားမိစေမလဲ၊ ဘယ်အစီအစဉ်နဲ့ သတိထားမိစေမလဲ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ အာရုံခံစိတ်ကတဆင့်၊ ဘယ်ရည်မှန်းချက်အတွက် ဆိုတာတွေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုပါ။ လူတွေအကြောင်းမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် စာမျက်နှာ ရှိပါတယ် (ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြမလဲ)၊ ကောက်ချက်တွေထက် အထောက်အထားတွေကို ဦးစားပေးတာက ပြပြီး မပြောပါနဲ့၊ ရည်မှန်းချက်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ အလှဆင်မှုက ခရမ်းရောင် စာရေးဟန်နဲ့ maximalism၊ ဒီစာမျက်နှာမှာ ကျန်ရှိနေတာကတော့ နေရာတွေ၊ အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ လေထုကို ဖော်ပြခြင်းပါ။

ဖော်ပြချက်က တကယ့်ကို ဘာတွေ လုပ်နေလဲ

ဖော်ပြချက် စာကြောင်းတိုင်းက အလုပ် သုံးမျိုးကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်ပေးတယ်:

• ဇာတ်ခန်းကို အခြေချပေးခြင်း။ ဒါမပါရင် စကားပြောခန်းတွေက ဘာမှ မရှိတဲ့ ဗလာနေရာမှာ ဖြစ်ကုန်တယ်။ Janice Hardy က ဒီလွဲဟာချက်ကို "အဖြူရောင် အခန်း" လို့ နာမည်တပ်ထားတယ်: စာဖတ်သူက နေရာချထားလို့ မရတော့လောက်အောင် ဖော်ပြချက် နည်းပါးနေတဲ့ ဇာတ်ခန်းတစ်ခုပါ (Fiction University)။
• စိတ်ခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်ပေးခြင်း။ ပြားပြီး အအေးဓာတ်စိမ်ထားတဲ့ နာမဝိသေသနတွေနဲ့ ဖော်ပြထားတဲ့ လမ်းမကြီးဟာ နွေးထွေးပြီး စည်ကားပြီး ပုန်းနေတဲ့ နာမဝိသေသနတွေနဲ့ ဖော်ပြထားတဲ့ လမ်းမကြီးနဲ့ မတူတော့ပါဘူး။ စစ်ဆေးရန်ကတော့ သူမရဲ့ "မင်း ဘယ်လို အသံအနေအထား၊ ခေါင်းစဉ်၊ စိတ်ခံစားချက်ကို ရရှိဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ?" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အသံအနေအထားနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ဖော်ပြချက်က "မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့သာ ရှိတော့တယ်၊ ရှေ့ဆက်ဖို့ ကူညိပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ပါ။
• မြင်သူကို ဖော်ပြပေးခြင်း။ ဘာကို သတိထားမိလဲ၊ ဘယ်လို အကဲဖြတ်ခံရလဲဆိုတာက သတိထားသူ အကြောင်းရဲ့ အထောက်အထားပါ။ "ဖော်ပြချက်က သူ့ဘာသာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ရှေ့ဆက်စေမိဘူး။" "ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်မိလဲဆိုတာကသာ သူ့ကို အောင်မြင်စေတာလည်း ရှိ၊ ပျက်စေတာလည်း ရှိတယ်။"

ဖော်ပြနည်း ရေးသားခြင်း: မျက်စိကို ကျော်လွန်တဲ့ အာရုံခံ အသေးစိတ်တွေ

မျက်စိက စာပေရဲ့ ပုံသေ လမ်းကြောင်းဖြစ်လို့ အစည်ကားဆုံးလည်း ဖြစ်တယ်။ အမြတ်အများဆုံး လှုပ်ရှားမှုကတော့ လမ်းကြောင်း ပြောင်းတာပါ: အသံ၊ အနံ့၊ ထိတွေ့မှု၊ အရသာ၊ အပူအအေး၊ ထွေထွေထူးထူး ခံစားမှု၊ အလေးချိန်ပါ။ Writer's Digest က အကြောင်းရင်းကို ဘောင်ချာ ဖော်ပြတယ်: "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာရုံခံစိတ်တွေက တံခါးပေါက်ပါ"၊ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိရုံနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတဆင့် ခံစားရတာရဲ့ ကွာခြားချက်ပါ။ အရသာကတော့ အစားအသောက် ဇာတ်ခန်းတွေ ပြင်ပမှာ အရှားဆုံးပြီး ပေါ်လာတာနဲ့ ရင်းနှီးမှု၊ စက်ဆုပ်ရှာမှု (သို့) အန္တရာယ် အဖြစ် ဖတ်ရတယ်။

မမြင်ရတဲ့ အာရုံတွေက ရှားပါးလို့ လန်းဆန်တယ်: စာရေးဆရာတွေက မျက်စိကို အရင် လက်ဆန်လို့၊ မမျှော်လင့်တဲ့ အနံ့ (သို့) ထိတွေ့ချက်တစ်ခု ရောက်လာရင် အာရုံ အပြည့်နဲ့ ရောက်လာတယ်။ ပြောဆိုရေး အတတ်ပညာက Imagery (ခံစားမှုဆိုင်ရာ ရုပ်ပုံ ဖန်တီးမှု)ကို အာရုံအလိုက် အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက အမျိုးအစားခွဲခဲ့ပြီးသားပါ၊ အတတ်ပညာ စည်းမျဉ်းကတော့ ဆေးပမာဏပါ: "အာရုံခံစိတ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း အလွှာထပ်ပါ။ တခါတလေ နည်းတာက ပိုကောင်းပြီး သက်ဝင်တဲ့ အာရုံ နှစ်မျိုးလောက်ကတော့ လုံလောက်ပါတယ်။"

ဘာကြောင့် လျစ်လျူရှုခံရတဲ့ အာရုံတွေက ကပ်ငြိနေတာလဲ

အနံ့ကတော့ တကိုယ်ရေ အကြောင်းအားဖြင့် အကပ်ဆုံးပါ။ ရနံ့ဆိုင်ရာ အာရုံခံ သိပ္ပံအကြောင်း Harvard Gazette အစီရင်ခံချက်က ရိုးသားစွာ ပြောတယ်: "အနံ့တွေက limbic system ဆီ တိုက်ရိုက် လမ်းကြောင်းနဲ့ သွားကြတယ်၊ amygdala နဲ့ hippocampus အပါအဝင်ပါ"၊ ဦးနှောက်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်နဲ့ မှတ်ဉာဏ် ဌာနတွေပါ၊ အခြား အာရုံတွေကတော့ ပိုရှည်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ သွားကြတယ်။ ဒီကြေးယူကွင်းဆက်ကြောင့် မမျှော်လင့်တဲ့ အနံ့တစ်ခုက စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ကလေးဘဝ တစ်ခုလုံးကို ဇာတ်ခန်းတစ်ခုထဲ သယ်ဆောင်လာနိုင်တယ်၊ Writer's Digest ကလည်း အနံ့ကို "စိတ်ခံစားချက်တွေကို သက်ရောက်စေတဲ့ ဦးနှောက် အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်မှု ရှိလို့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို နိုးဆွရာမှာ အထိရောက်ဆုံး အာရုံ" လို့ ခေါ်တယ်။

ထိတွေ့မှုကတော့ အခြားသော အမြတ်အများဆုံး လမ်းကြောင်းပါ: အပူအအေး၊ ထွေထွေထူးထူး ခံစားမှု၊ အလေးချိန်နဲ့ နာကျင်မှုတွေက မြင်ကွင်း တစ်ခုမှ လုံးဝ မထည့်ဘဲ ဇာတ်ခန်းတစ်ခုကို အခြေချပေးတယ်။ ဇာတ်ခန်းတစ်ခု ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆင်းသက်စေဖို့ လိုအပ်နေရင် မျက်စိမဟုတ်တဲ့ အာရုံတစ်ခု ရှိမရှိ စစ်ပြီး အနံ့ (သို့) ထိတွေ့မှုကို ယူသုံးပါ။

ဖော်ပြချက်ကို အမြင်ထောင့်ကတဆင့် စစ်ပါ

ဖော်ပြချက်ဆိုတာ စိတ်တစ်ခုရဲ့ ထွက်ကုန်ပါ၊ ကင်မရာ ဖိုင် မဟုတ်ဘူး၊ ပညာရပ်ကတော့ ဒီ အမြင်ထောင့်က ဘာတွေကို သတိထားမလဲဆိုတာ မေးတာပါ။ Hardy ရဲ့ ပထမ မေးခွန်း နှစ်ခုက "ဘယ်သူ ကြည့်နေတာလဲ?" နဲ့ "ဘာကြောင့် သူ့ကို ကြည့်နေတာလဲ?" ပါ၊ "မင်းရဲ့ အမြင်ထောင့် ဇာတ်ကောင်ရဲ့ အသိပညာနဲ့ သဘောထားကို ထည့်သွင်း စစ်ဆေးပါ" ဆိုတဲ့ ညွှန်ကြားချက်နဲ့အတူ။ သူမရဲ့ သရုပ်ပြချက်ကတော့ စားသောက်ဆိုင် ဇာတ်ခန်းတစ်ခုကို နှစ်ကြိမ် ရေးထားတာပါ: Navy SEAL ဗားရှင်းက မိုးရွာသံကို သေနတ်ပစ်ခတ်သံလိုမျိုး ကြားတယ်၊ စားမပြီးရသေးတဲ့ ပန်ကိတ်မုန့်တွေ ဘေးက နံရံထိုးနေရာကို ယူတယ်၊ လုံးထားတဲ့ စာအိတ်ကို စစ်ရေးအမိန့်တွေလို့ ဖတ်တယ်၊ ကြောက်နေတဲ့ မိန်းကလေး ဗားရှင်းကတော့ ရှေ့ခွကျကျ ထိုင်နေတယ်၊ စာအိတ်ကို မကိုင်ဘူး၊ အချိန်က ကုန်သွားသလို ခံစားရတယ်။ အခန်းက တူတူပါ၊ ဖော်ပြချက်ကတော့ နှစ်မျိုးပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ "လူတွေက သူတို့အတွက် အရေးကြီးတာတွေကို သတိထားမိကြလို့"ပါ။

ပြန်ဘက် စည်းမျဉ်းကတော့ ဒီပညာရပ်ထဲမှာ အကောင်းဆုံး ပယ်ဖျက်ကိရိယာပါ: "မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းသူရဲကောင်းက တစ်ခုခုအပေါ် လုံးဝ ဘာမှ မခံစားဘူးဆိုရင် ဒါက ဘာကြောင့် ဇာတ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတာလဲ?" သူမရဲ့ စကားအတိုင်းဆိုရင် "လူတွေက ရှုခင်းတွေကို ရပ်တန့်ပြီး ဖော်ပပေးလေ့ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီလို လုပ်တဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေက အတင်းအကျပ် လုပ်ထားသလို ခံစားရပြီး စာဖတ်သူတစ်ယောက်ကို ဇာတ်လမ်းကနေ ချက်ချင်း ထုတ်ပစ်နိုင်တယ်" (Fiction University)။ စစ်ထုတ်ခြင်းက ချထားတဲ့ သဲလွန်စတွေကိုပါ အုပ်ချုပ်တယ်: အရာဝတ္ထူတစ်ခုကို မီးရှောင်ထားတဲ့ အစား စာပိုဒ် အလယ်အလတ်မှာ လျှို့ဝှက် သွင်းပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ "များလွန်းတဲ့ ဖော်ပြချက် (သို့) များလွန်းတဲ့ အာရုံစိုက်မှုက စာဖတ်သူအတွက် သူ့ပေါ်မှာ မီးထိုးပြထားသလိုပါ။" နက်ရှိုင်းတဲ့ ပုံစံက Deep POV၊ လမ်းလွဲ မျောချက်ကတော့ head-hopping ပါ။

ဖော်ပြချက် ဘယ်လောက်၊ ဘယ်နေရာမှာလဲ

ဆေးပမာဏကတော့ ဖော်ပြချက် ပြဿနာ အများစု ရှင်သန်ရာ နေရာပါ။ Hardy ရဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ ယူနစ်ကတော့ သေးငယ်တယ်: "သုံးခုက စီမံခန့်ခွဲလို့ရပြီး စာဖတ်သူကို ပိတ်မိုးမထိုးနိုင်တဲ့ အချက်အလက် လုံလောက်စွာ ပေးနိုင်တယ်။ တစ်ခါမှာ တစ်ခုအကြောင်း အသေးစိတ် သုံးခုနဲ့ (သို့) စာကြောင်း သုံးကြောင်းလောက် ကိုင်ထားဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါ။" အမျိုးအစားကတော့ ဆေးပမာဏကို ပြန်သတ်မှတ်တယ်: "မဟာ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်အတွက် 'လုံလောက်တယ်' ဆိုတာ အမျိုးသမီးတွေ ဦးတည်တဲ့ စာပေအတွက် များသောအားဖြင့် များနေတတ်ပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် လိုချင်တာကလည်း အလယ်တန်း ခေတ်ပေါ် စာပေနဲ့ မတူဘူး။"

စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ အဖွင့်ပိုင်းကတော့ ပိုသုံးတယ်: စာဖတ်သူက ကမ္ဘာကို သုညကနေ စတင် တည်ဆောက်နေရလို့ပါ။ နေရာအသစ်တစ်ခုကို ဝင်ရောက်တိုင်း အပေါ်ဖက်ကနေ နည်းနည်းလေး သုံးပါ: "စာဖတ်သူတွေ ဒီအခင်းအကျင်းကို ဝင်ရောက်တဲ့အခါ သိရမယ့် သော့ချက် အစိတ်အပိုင်း သုံးခု (သို့) လေးခု" ကို နာမည်တပ်ပြီး၊ ကျန်တာတွေကိုတော့ သက်ဆိုင်လာတဲ့အခါ လွှတ်ပါ၊ ဖော်ပြချက်ကို "အနီးအနားမှာ ရှိတာနဲ့ အရေးကြီးတာ" အတွက်သာ ထိန်းပါ။ ရောက်လာတာနဲ့ အခင်းအကျင်း အလုံးလုံး လောင်းပစ်တာက အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ဖတ်ရတယ်၊ အသေးစိတ် အတူတူကို ဇာတ်ခန်းအတွင်း ပျံ့နှံ့အောင် ထားတာကတော့ မဟုတ်ဘူး။

သိပ်သည်းဆကတော့ အရှိန်အဟုန် ကိရိယာတစ်ခုပါ၊ နှေးတဲ့ ဘက်က: ဝတ္ထုရှည်တစ်ပုဒ်ကို ဘယ်လို အရှိန်ပေးမလဲရဲ့ ဝေါဟာရအရ သိပ်သည်းတဲ့ စာပိုဒ်တစ်ခုက ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ နှေးအောင် လုပ်တာပါ၊ ပါးပါး စာပိုဒ်တစ်ခုကတော့ ဇာတ်လမ်းကို ပြေးခွင့်ပေးတယ်။

တိကျမှုက ယေဘုယျ ကောက်ချက်တွေကို အနိုင်ရတယ်

ယေဘုယျ နာမဝိသေသနကတော့ ဖော်ပြချက်ရဲ့ အလဟာယ ဖြစ်နေတဲ့ နေရာပါ: လှတယ်၊ ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ ကြီးမားတယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်တို့က တုံ့ပြန်မှုကိုပဲ နာမည်တပ်ပြီး လှုံ့ဆော်ချက်ကို ချန်လှပ်ထားတယ်။ ထင်ရှားကွဲလွန်းတဲ့ နာမ်ကတော့ အရာဝတ္ထုကိုယ်တိုင်ကို နာမည်တပ်တယ်။ မူကြမ်း ပထမ ဆွဲတဲ့ အသေးစိတ်တွေက ဘောင်ခတ် ဖြစ်နေတတ်တယ်လို့ Hardy က သတိပေးတယ်: "မင်း ပထမဦးဆုံး စဉ်းစားမိတဲ့ အသေးစိတ်တွေက မင်းရဲ့ စာဖတ်သူ အများစု မြင်ယောင်မယ့် အတူတူတွေ ဖြစ်နေတတ်လို့ပါ"၊ ဒါကြောင့် ဇာတ်ခန်းတစ်ခုက "ပြားသွားတယ်၊ ဘောင်ခတ်တယ် (သို့) ရိုးရိုးသားသားပဲ ပျင်းစရာကောင်းတယ်" ဆိုတဲ့ ခံစားချက် ပေးနိုင်တယ်၊ ကုသနည်းကတော့ "မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်တဲ့ အသေးစိတ်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်ကြိမ်ထက် ပို မသုံးဖူးတဲ့ အသေးစိတ်တွေ" ပါ။ "လှတဲ့ အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး" ဆိုတာက ချီးကျူးစကားတစ်ခွာပါ၊ "ဆောင်ပုရာမဏ္ဍပ်က ဟိုင်ဒရန်ဂျာ ပန်းပင်တွေဘက်ဆီ ယိမ်းနေတဲ့ အိမ်တစ်လုံး" ဆိုတာကတော့ အိမ်တစ်လုံး အစစ်ပါ။

တိကျတဲ့ အသေးစိတ်တွေကလည်း သင့်အတွက် ပြသခြင်းကိုပါ လုပ်ပေးတယ်။ "မိုးရွာနေတယ်ဆိုတာ တိုက်ရိုက် မပြောဘဲ ရှင်းလင်းစေမယ့် အသေးစိတ်တွေကို ရွေးပါ": စိုနေတဲ့ မိုးကာတံတားတွေ၊ မှောင်သွားတဲ့ ခြေစိုပန်းကန်၊ မှုတ်ငွေ့တွေ တက်နေတဲ့ မျက်မှန်တွေပါ။ ဒါက နာမ်ရဲ့ အတိုင်းအတာမှာ ပြပြီး မပြောပါနဲ့ ပါ၊ နာမည်တပ်ထားတဲ့ အရာတွေကလည်း အတူတူပဲ အလုပ်လုပ်တယ်: Windsor ကုလားထိုင်တစ်လုံး၊ ဟိုင်ဒရန်ဂျာ ပန်းပင်တစ်ပင်၊ ကူးတို့ကွိုးတစ်စင်း တစ်ခုစီက နောက်ကွယ်ကနေ ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဆွဲခေါ်လာတယ်၊ Verisimilitude (တကယ်ဖြစ်နေသလို ခံစားရမှု) ကတော့ ဒီလို အသေးစိတ်တွေကနေ တည်ဆောက်ထားတာပါ။

ကြွယ်ဝမှုနဲ့ ခရမ်းရောင်: နယ်နိမိတ်က ဘယ်နေရာမှာ ကျလဲ

သိပ်သည်းဆ ကိုယ်တိုင်ကတော့ အပြစ် မဟုတ်ဘူး။ ဖော်ပြချက်က အလုပ် သုံးမျိုး လုပ်တာ ရပ်ပြီး စာဖတ်သူအတွက် သီချင်းဆို ဖျော်ဖြေတာနဲ့ စ လိုက်တဲ့အခါ မှားသွားတယ်၊ ဒီနယ်နိမိတ်မှာတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင် စာမျက်နှာ ရှိတယ် (ခရမ်းရောင် စာရေးဟန်နဲ့ maximalism)။ စစ်ဆေးချက် နှစ်ခုက ကူးလာတယ်။ သိပ်သည်းဆက ဇာတ်ခန်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် နေရာမှာ ပေါက်လား၊ ရိုးရိုး တံခါးဝတွေမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်လား။ နာမဝိသေသနတွေကို ဖြုတ်ချလိုက်ရင် ဝါကျက အဓိပ္ပာယ် ဆုံးရှုံးသွားလား၊ သို့မဟုတ် သတင်းစကားလုံးတွေသာ ကျန်လား။

ဆန့်ကျင်ဘက် လွဲဟာချက်ကလည်း တူညီစွာပဲ အရေးကြီးတယ်: အာရုံခံ ရေးသားမှု နည်းလွန်းရင် Jericho Writers ခေါ်တဲ့ "စင်မြင့် သရုပ်ဖော် ညွှန်ကြားချက်တွေ" ထွက်လာတယ်၊ လွဲဟာချက်ကလည်း ချိတ်ဆက်တူတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ "ငါတို့ရဲ့ အာရုံခံ ဘာသာစကားထဲမှာ သေးငယ်တဲ့ အသေးစိတ်တိုင်းကို ထည့်သွင်းရင် စာပိုဒ်တစ်ခုက ပိတ်မိုးသွားတယ်" လို့ပါ။ သင့်စာအုပ်က ဝင်ရိုး နှစ်ခုကြားထဲ ဘယ်နေရာမှာ ရပ်နေလဲဆိုတာကတော့ စာရေးဆရာ့ အသံ (writer's voice) ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုပါ။

ထိန်းသိမ်းမှု လေ့ကျင့်ခန်းတွေ

ဖော်ပြချက်က ခွင့်ပြုချက်ထက် ကန့်သတ်ချက်ကို ပိုတုံ့ပြန်တယ်။ လေ့ကျင့်ခန်း သုံးခု:

1. အဆင့်ငါးဆင့်ပါတဲ့ အာရုံခံ စိတ်ကူးဖော်မှု (Hardy)။ ယေဘုယျ အခင်းအကျင်းကို ရေးပါ ("၁၉၅၀ ပြည့်လွန် ခေတ်က ဂျော်ဂျီယာပြည်နယ်မှာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု")၊ ပြီးရင် ဦးနှောက်ထဲ ပထမ ဝင်လာတဲ့ အသေးစိတ်တွေကို ရေးပြီး၊ လူတိုင်း မျှဝေမိတတ်တဲ့ ဘောင်ခတ် အစုအဝေးအဖြစ် ဘေးချထားပါ။ ကိုယ်တိုင် အဲ့ဒီနေရာမှာ ရှိနေသလို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ကြားရတာ၊ နံရတာ၊ ခံစားရတာတွေကို မှတ်တမ်းတင်ပါ။ လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ အသေးစိတ်တွေအထိ ဆက်တွန်းပါ၊ ပြီးရင် သင့်ဇာတ်ကောင်ရဲ့ အမြင်ထောင့်ကနေ ပုံဖော်ကြည့်ပါ: ဒီလိုနဲ့ ရှာတွေ့တဲ့ အသေးစိတ်တွေက "အခင်းအကျင်း အချက်အလက်သာမက ဇာတ်ကောင်၊ ဇာတ်ကွက်နဲ့ ခေါင်းစဉ်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေကိုပါ သယ်ဆောင်လာတယ်။"
2. ပိတ်ပင်ထားတဲ့ ရုပ်ပုံတွေနဲ့ ဇာတ်ခန်း (Hardy)။ "စကားလုံး ၂၅၀ (သို့) ၎င်းထက် နည်းနည်းနဲ့ နွေဦးရာသီ အခင်းအကျင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြပါ"၊ ဘောင်ခတ် အမှတ်အသားတွေကိုတော့ တားမြစ်ထားတယ်: "ပန်းပွင့်တွေ မရှိရ၊ တောက်ပတဲ့ အစိမ်းရောင် မရှိရ၊ အသစ်အသစ် အသီးအနှံ ပေါက်ဖွားမှု မရှိရ။"
3. အာရုံတစ်မျိုးချင်း ဖတ်ခြင်း။ ဇာတ်ခန်းတစ်ခုထဲက ဖော်ပြချက် စကားစုတိုင်းကို အာရုံအလိုက် အမှတ်အသားတပ်ပါ။ မျက်စိသက်သက် ဖြစ်နေတဲ့ ခဏတစ်ခုကို အခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုနဲ့ ပြန်ရေးပြီး၊ အလုပ် သုံးမျိုး လုံးဝ မလုပ်တော့တဲ့ စာကြောင်းတွေကို ပယ်ဖျက်ပါ။

ဒီလို လေ့ကျင့်ပြီးရင် ဖော်ပြချက်က စာဖတ်သူတွေ ကျော်ဖတ်လေ့ရှိတဲ့ စာပိုဒ်တွေ ဖြစ်တာ ရပ်ပြီး၊ သူတို့ ရပ်နေတဲ့ နေရာ ဖြစ်လာတယ်။